Connect with us

Shkrime

BE, unanimiteti dhe strategjia e shantazhit

Published

on

Unanimiteti si formë vendimmarrje në Bashkimin Evropian duhet hequr, pasi kjo lejon një vend që ta shfrytëzojë këtë mundësi për të mbajtur peng një vendim apo më keq akoma një vend tjetër. Ky ishte qëndrimi i fortë i Kryeministrit Rama pas dështimit të Këshillit Evropian në hapjen e negociatave për Shqipërinë dhe Maqedoninë e Veriut për shkak të një vetoja bullgare, për çështje dypalëshe me vendin fqinj. Por Rama nuk ka qenë i parë që e ka shprehur një mendim të tillë të qartë. Edhe brenda Bashkimit Evropian liderë të rëndësishëm mendojnë se kjo formë e marrjes së vendimeve duhet shmangur pasi ‘është një mundësi për shantazh’. Më poshtë analiza e botuar sot në corriere.it, shkrim i gazetareve Francesca Basso dhe Miklena Gabanelli, që tregon domosdoshmërinë që BE ta marrë këtë vendim të rëndësishëm dhe çfarë ndodh sot në vendimmarrjet e ‘Unionit’.

Shkrimi i plotë në Corriere.it

“Ne duhet të kapërcejmë ‘parimin e unanimitet’, i cili krijon një logjikë bërë nga veto të kryqëzuara, dhe të shkojmë drejt vendimeve të marra me shumicë të cilësuar. Një Evropë e aftë për të marrë vendime në kohën e duhur është më e besueshme para qytetarëve të saj dhe përballë botës”. Fjalët janë kryeministrit italian Mario Draghi, të thëna 3 majin e kaluar gjatë seancës plenare të Parlamentit Evropian, fjalë të cilat parashtrojnë qartë se cili është problemi i Bashkimit Evropian në marrjen e vendimeve.

Evropa nuk është një shtet federal, monedha e përbashkët është miratuar dhe përdoret nga vetëm 19 nga 27 vende, nuk ka Kushtetutë evropiane sepse në vitin 2005 qytetarët francezë dhe holandezë votuan kundër në një referendum. Bashkimi Evropian është një komunitet ligjor i bazuar në traktatet e negociuara nga shtetet anëtare, të cilat ia kanë lënë juridiksionin Brukselit, por jo në të njëjtën masë në të gjitha fushat.

Për çështjet që konsiderohen si më të ndjeshmet politikisht, të gjitha shtetet duhet të jenë dakord. Në praktikë, vendet janë të gatshme të dorëzojnë kompetencat, me kushtin që të kenë garancinë për të parandaluar miratimi e vendimeve që nuk u pëlqejnë. Megjithatë, unanimiteti ngadalëson procesin e vendimmarrjes së Unionit dhe ndonjëherë përdoret nga një shtet anëtar për të “shantazhuar” të tjerët.

Unanimiteti si shantazh
Paketa e gjashtë e sanksioneve të BE-së kundër Moskës për pushtimin e Ukrainës u bllokua për javë të tëra nga Hungaria, e cila ushtroi të drejtën e vetos derisa mori një përjashtim nga embargoja ruse e naftës, sepse ajo nuk ka dalje në det dhe e ka më shumë të vështirë diversifikimin e furnizimeve të saj. Por më pas e riktheu veton për ta rihequr me kushtin se që Patriarku i Moskës Kirill të përjashtohej nga sanksionet.

Direktiva e BE-së që synon të garantojë një taksë minimale globale prej 15% për kompanitë shumëkombëshe (taksa minimale globale) u bllokua fillimisht nga vetoja e Polonisë, e cila më pas e hoqi, por tani e ka vendosur Hungaria. Megjithëse nuk ishte deklaruar zyrtarisht, Varshava e kishte ndërprerë direktivën për të marrë dritën jeshile për Fondin e Rimëkëmbjes nga Komisioni i BE-së. Hungaria gjithashtu vuri veton ndaj saj për të ushtruar të njëjtin presion. BE-ja prezantoi një mekanizëm për të lidhur fondet e BE-së me respektimin e sundimit të ligjit, dhe Hungaria dhe Polonia vendosën veton ndaj buxhetit të BE-së për 2021-2027 derisa morën garancinë që të mos zbatohej menjëherë. Në vitin 2020, Qiproja vonoi sanksionet e BE-së kundër Bjellorusisë për javë të tëra, e shqetësuar për provokimet e Turqisë, e cila kërkonte hidrokarbure në ujërat e Nikosias pa autorizim.

Kur vendoset unanimisht
Brenda Këshillit nevojitet unanimiteti kur merren vendime në këto fusha: politika e përbashkët e jashtme dhe e sigurisë (sanksione, deklarata politike, misione ushtarake); taksat (taksat e reja në nivel të BE-së, siç është taksa minimale për shumëkombëshet); sigurimi social ose mbrojtja sociale (të drejtat për t’u njohur në nivel të BE-së për të gjithë qytetarët evropianë); pranimi i shteteve të reja në Bashkimin Evropian (të 27 vendet duhej të miratonin statusin e kandidatit në Ukrainë); bashkëpunimin operativ policor ndërmjet shteteve anëtare. Në raste të tjera, Këshilli vendos me shumicë të cilësuar, të quajtur edhe “shumicë e dyfishtë”: 15 nga 27 vende duhet të jenë pro dhe të përfaqësojnë të paktën 65% të popullsisë totale të BE-së. Një abstenim konsiderohet votë kundër. Në vend të kësaj, pakica bllokuese duhet të përfshijë të paktën katër vende, të cilat përfaqësojnë mbi 35% të popullsisë së BE-së.

Çfarë thonë Traktatet
Traktatet aktuale parashikojnë tashmë mundësinë e procedimit me shumicë të cilësuar edhe në sektorët në të cilët duhet të merren vendime unanime, por për ta bërë këtë është e nevojshme që të 27 shtetet anëtare të bien dakord: këto janë “klauzolat kalimtare”. Domethënë, duhet unanimiteti për të mos zbatuar unanimitetin. Ndërsa ndryshimi i Traktateve rregullohet nga neni 48 i Traktatit të Lisbonës, i cili parashikon një procedurë të zakonshme dhe dy të thjeshtuara. Në të tre rastet, Këshilli Evropian në fund vepron në mënyrë unanime.

“Më lejoni të jem i qartë, çdo shtet anëtar ka të drejtë të mbrojë këndvështrimin dhe interesin e tij kombëtar. Por, siç e kemi parë, gjithnjë e më shpesh vetoja përdoret si mjet pazari për çështje që nuk kanë asnjë lidhje me vendimin që duhet marrë”, është shprehur Draghi në fjalimin e tij.

Epo, pas një viti diskutimesh mes qytetarëve, institucioneve, shoqërisë civile dhe shoqatave përmes Konferencës për Ardhmërinë e Evropës, qytetarët po kërkojnë nga institucionet evropiane që të zbatohet parimi i unanimitet vetëm për hyrjen e një shteti të ri në BE, dhe modifikimin e parimeve themelore. Pjesa tjetër të bëhet me shumicë të cilësuar.

Vendimet e Parlamentit
Më 9 qershor, Parlamenti i Bashkimit Evropian miratoi një rezolutë që u bën thirrje udhëheqësve të BE-së të fillojnë procesin e ndryshimit të Traktateve. Në mënyrë të detajuar kërkesat janë këto:

1) Kalimi nga unanimiteti në votim me shumicë të cilësuar në fusha të tilla si sanksionet, të ashtuquajturat klauzola kalimtare (lejojnë modifikimin e Traktateve) dhe emergjencat;

2) Ndryshimi i kompetencave që ka BE-ja në fushën e shëndetësisë, energjisë, mbrojtjes, politikave sociale dhe ekonomike;

3) Njohja e iniciativës legjislative dhe të drejtat e plota të bashkëligjvënësit për buxhetin e BE-së në Parlamentin e BE-së;

4) Të forcojë procedurën për mbrojtjen e vlerave themeluese të Unionit dhe të qartësojë përkufizimin dhe pasojat e shkeljeve.

Tani topi i kalon Këshillit Evropian dhe janë krerët e shteteve dhe qeverive ata që vendosin nëse do të ngrenë një konventë ndërqeveritare për rishikimin e Traktateve. Vendimi merret me shumicë të thjeshtë, që do të thotë 15 nga 27 shtetet anëtare (por rezultatet e Konventës duhet të miratohen unanimisht). Dhe ky është problemi i parë sepse më 9 maj, pak pas mbylljes së Konferencës për Ardhmërinë e Evropës, 13 vende të BE-së – Bullgaria, Kroacia, Republika Çeke, Danimarka, Estonia, Finlanda, Letonia, Lituania, Malta, Polonia, Rumania, Sllovenia dhe Suedia – paraqitën një dokument jozyrtar në të cilin shkruajnë se fillimi i një procesi modifikimi të Traktateve do të ishte “i pamatur dhe i parakohshëm” dhe do të rrezikonte “të çenergjizonte” sfidat urgjente gjeopolitike me të cilat duhet të përballet Evropa”. Gjashtë vende – Italia, Gjermania, Belgjika, Holanda, Luksemburgu dhe Spanja – i kanë dorëzuar Komisionit një dokument në të cilin ata kërkojnë të ndajnë propozimet “të cilat mund të zbatohen shpejt në kuadrin ekzistues të traktatit” dhe “reformat institucionale afatgjata” dhe ata deklarohen “në parim të hapur ndaj nevojës për të bërë ndryshime në Traktatet e përcaktuara së bashku”.

Këshilli nuk është i pabalancuar
Këshilli Evropian në konkluzionet e tij në takimin e së enjtes dhe të premtes së kaluar “merr parasysh propozimet” dhe thekson se “një ndjekje efektive” që duhet të sigurohet nga institucionet, “secila brenda kompetencave të veta dhe në përputhje me Traktatet”, asgjë më shumë. Topi më pas kërcen në presidencën e ardhshme të Këshillit të BE-së, e cila në korrik do t’i kalojë Republikës Çeke dhe më pas Suedisë, të cilët nuk e kanë fshehur se nuk duan të prekin Traktatet. Është e vështirë të pritet përparim në këtë front. Por ka zgjidhje të tjera, duke filluar me bashkëpunimin e zgjeruar që tashmë parashikohet nga Traktatet (është përdorur për shembull për të krijuar Zyrën e Prokurorit Publik Evropian): ai lejon të paktën nëntë shtete anëtare të bashkëpunojnë në një fushë specifike nëse është evidente se Unioni me 27 vendet nuk është në gjendje të arrijë objektivat që i ka vënë vetes brenda një kohe të arsyeshme.

Pandemia dhe tani lufta në Ukrainë po tregojnë se përgjigjet për problemet e mëdha nuk vijnë nga shtetet individuale, por nga BE-ja në tërësi. Kur COVID shpërtheu, blerja e përbashkët e vaksinave doli të ishte një strategji fituese. Plani ‘maxi’ i ndihmës për gjeneratën e ardhshme të BE-së, i financuar për herë të parë me borxh të përbashkët, përfaqëson një pikë kthese në historinë e Bashkimit. Por për sa kohë mbizotëron një logjikë kombëtare, e mbrojtur fort me votim unanim, është e vështirë të përparohet.

Dhe pastaj janë vendet, të gatshme për të ecur përpara, të cilat duhet të gjejnë guximin për ta bërë këtë, duke u lënë atyre që kundërshtojnë (dhe e konsiderojnë BE-në vetëm një mjet për mbledhjen e fondeve) përgjegjësinë për t’u kthyer prapa.

Shkrime

Unë dua të di përse ndodhin këto krime në Shqipëri

Published

on

By

Meri Lika

Në fakt unë nuk dua të di a ndodhin në botë këto krime, unë nuk dua të di a ndodhin në Amerikë, unë po ashtu nuk dua të di a bëhen filma për to, unë dua të di përse ndodhin këtu.

Unë jam nënë dhe në shpirtin tim ka tre ditë që më godet pa pushim një ndjenjë frike, pasigurie, paaftësie, pamundësie dhe një dhimbje e madhe e cila më ka pushtuar nga momenti që mora vesh lajmin për vrasjen e vogëlushes në bregun e detit. Unë jam nga Vlora, jam rritur pranë detit, atëherë kur nuk kishte jahte, skafe e gomone dhe kam notuar në thellësitë e tij pa frikë, e mbushur me dëshirën për të përfshirë në krahët e mi, që përplaseshin, një hapësirë të pafund por dhe me dëshirën që njëjtë të më përfshinte edhe ajo hapësirë mua.

Sa herë jam zhytur në të, fëmijë por edhe tani, kurrë nuk kam menduar se Deti është një anarshi pa rregulla, pa ligje, pa vija të bardha, pa polic që të gjobit. Asnjëherë nuk e kam menduar detin si një hapësirë të çoroditur njëjtë si shoqërinë që kemi ndërtuar dhe po ndërtojmë ne jetëshkurtërit dykëmbesh.

Deti nuk ka nevojë për qeveri, as për polic, as për sinjalistikë, as për inçeneratorë, madje as për matrapazë e sahanlëpirës që shesin veten dhe prindërimin për disa kacidhe të përlyera. Deti nuk ka nevojë për asnjë nga rregullat tona, sepse Zoti e krijoi botën, ku bën pjesë edhe deti, në një balancë perfekte.

Deti është aty që t’i japë femijës kënaqësinë e pllaquritjes në breg, ai me shumë dashuri të jepë mundësinë për të përvetësuar një aftësi të re, notin,  dhe me të të mundesh ta zotërosh.

Por, vogëlushen nuk e lanë të hynte në përhumbjen e magjishme të përfitimit të kësaj aftësie, që vetëm deti di të ta japë.

Atë e vrau një polic! Njëjtë si vrau Klodian Rashën. E vrau një punonjës i shtetit i cili paguhet që të të mbroj, paguhet që jeta jonë dhe e fëmijëve tanë të jetë e sigurt, e qetë, o Zot doja të thoja edhe e lumtur por nuk mund sepse lumturia është shumë larg prej asaj që ne përjetojmë çdo ditë.

Ndodhin edhe në botë krime të tilla? Ndodhin edhe në Amerikë?

O po e vërtetë që mund të ndodhin por këto gjallesat e matrapazuara që na tregojnë botën, nuk na thanë se çfarë ndodh në botë pasi ndodhin këto lloj krimesh!

Në fakt unë nuk dua të di a ndodhin në botë këto krime, unë nuk dua të di a ndodhin në Amerikë, unë po ashtu nuk dua të di a bëhen filma për to, unë dua të di përse ndodhin këtu.

Unë dua të di përse nuk më sigurohet jeta?
Unë dua të di përse nuk kam shëndetësi falas?
Unë dua të di përse më vidhen taksat?
Uën dua të di përse më vidhet puna?
Unë dua të di përse më vidhet e ardhmja e fëmijës?
Unë dua të di përse më vidhet idenditeti?
Unë dua të di përse më vidhet shteti?
Uën dua të di përse më vidhet kombi?
Unë dua të di përse më vidhet e drejta?
Unë dua të di përse më vidhet xhepi?
Unë dua të di përse më vidhet dinjiteti?
Unë dua të di përse më shitet politikani?
Uën dua të di përse më drejton i paafti?
Unë dua të di përse më komandon i huaji?
Unë dua të di përse më vështirësohet jeta?
Unë dua të di përse më vidhet vota?
Unë dua të di përse më mohohet e vërteta?

Unë dua t’i di të gjitha këto.

Continue Reading

Shkrime

Ne jemi me policinë. Po policia me kë është?

Published

on

By

Si ndodhi që figura e policit është zhvendosur nga rubrika e satirës dhe humorit te kronika e zezë?!Nuk po i referohem vetëm rasteve të fundit të Himarës apo Laprakës ku policët janë kthyer në vrasës, nuk po i referohem as vendeve të tjera dhe as filmave ku ndodh që polici është në anën tjetër të ligjit! Pyetja është: sa ka depërtuar krimi i organizuar në polici? Cili është ndikimi i tij në nivelet e larta të policisë së shtetit?

Në kushtet kur krimi ka penetruar në politikë, në Parlament, në drejtësi, në administratë sa shanse ka që policia të ketë qenë imune? ZERO! Dhe mjafton vetëm çështja e hashashit (2017) ku SHISH denoncoi 120 oficerë policie të përfshirë në trafik, mjafton dënimi i zyrtarëve të lartë të policisë për trafik narkotikësh, mjafton përfshirja e oficerit të policisë në zgjedhje në Dibër apo përfshirja e drejtorit të përgjithshëm të policisë në fshehje dhe manipulimin në ngjarjen e Elbasanit prill 2021 për të thënë që kemi një problem të madh te “koka e policisë”
Pyetja është: sa është gjerësia, thellësia dhe perimetri i infiltrimit të krimit në policinë e shtetit?Në fund të vitit 2016 IDM (Instituti për Demokraci dhe Ndermjetesim) publikoi një studim: integriteti dhe korrupsioni policor në Shqipëri! Studimi 18 mujor (maj 2015- nëntor 2016) vinte në dukje praninë e korrupsionit në nivelet e larta drejtuese të policisë! Ky përfundim u arrit nga pyetësori i realizuar brenda trupës policore!

Reagimi?!
Një sulm brutal nga drejtuesit politik të policisë dhe madje edhe një letër për trupin diplomatik për “manipulim të rezultateve” dhe keqpërdorim të taksapaguesve europiane! Drejtuesit e policisë, për turpin e tyre, sepse koha i nxorri lakuriq, nuk e quajtën studim, por deklaratë politike! Nëse do të ishin marrë seriozisht gjetjet mund të kishin bërë ndonjë punë me të mirë, por siç duket plani ka qenë hashashizimi.
Logjika e fshehjes, manipulimit, kundërsulmi që këto janë sulme politike ndeshet pothuaj në të gjithë ngjarjet e rënda ku është përfshirë policia.Dhe pas çdo ngjarje të rëndë lëvizjet në polici bëhen sipas parimit: “drejtorë ishim, drejtorë mbetëm”. Ikën Hasani dhe vjen Hyseni! Hasani shkon ku ishte Hyseni!

Në kulmin e popullarizimit të fjalës vetting u fol dhe për vettingun në polici! Jo për të gjithë policët, por për drejtuesit! Pyetje retorike: pse u sabotua vettingu në polici? Sa persona kaluan vettingun? A do të rinisë vettingu?

Pse testi i drogës nisi dhe nuk bitisi? A do të rinisë testi drogës?

Po kështu me gjurmët e gishtave në 2013. Kur po dilnin shumë të daktiloskopuar nga policitë europiane, kontrolli u ndërpre. Do të rinisë ky proces?

Në interpol tirana para pak vitesh u emërua një person i skeduar për drogë në një vend perendimor. Pati brerje ndërgjegje në vetvete dhe u dorëhoq. Përndryshe do të vazhdonte punë i qetë aty.

Policia ka vuajtur historikisht nga kontrolli politik dhe po vuan nga kontrolli/ndikimi i krimit.Policia mbetet sot institucioni më i pa reformuar.

“Ne jemi gurët ju sipër nesh jeni uji! Uji ikën ne mbetemi” – thoshte një polic për drejtuesit politikë që shkojnë dhe vijnë!

Sado e përsosur të bëhet drejtesia e re, pa policinë është si pedale pa zinxhir. Është policia që i jep lëndën e parë Drejtësisë. Nëse policia ofron krundre mos të presim që Drejtësia të nxjerrë nga furra e saj “bukë gruri”

Continue Reading

Shkrime

Artan Fuga: Shqiptari punon kot

Published

on

By

Një nga arsyet kryesore se përse Shqipëria është një vend shumë i prapambetur dhe me një ekonomi me performancë shumë të dobët, nga e cila vuajmë ne shqiptarët, pra edhe arsyeja kryesore se përse nuk i mban fëmijët e saj që largohen si zogj korbi nëpër botë është se pjesa më madhe e fuqisë puntore është e angazhuar në sektorë pa rendiment, ose që nuk prodhojnë asgjë, ose që janë sektorë parazitarë, ose paguhen në administratë për punën që nuk e bëjnë.
Imagjino, dhjetëra e dhjetëra mijë dyqane gjoja ekonomi familjare, ku ka tridhjetë shitës privatë që shesin të njëjtin kastravec në një rrugicë.
Imagjino, dhjetëra e dhjetëra mijë bujq që i quajnë fermerë, hahahahaha, që ruajnë ndonjë lopë me gjinj të tharë, ose mbjellin presh, sa për bukën e tyre, duke mosshfrytëzuar Tokën – Mëmë, me bark pjellor.
Imagjino dhjetëra mijëra punonjës shërbimesh në administratë, të punësuar për të mos bërë asgjë.
Shqiptari në treçerekun e njerëzve që punojnë, punon kot, pa rendiment.
Ky është kurthi! Se po të hiqen nga puna vdesin për bukë. Po të mbahen në punë vdesin Shqipërinë.
Kjo kërkon zgjidhje me reforma strukturore që gradualisht ta kalojë forcën e punës ne sektorë performantë, jo të mbrojmë gjoja elektoralisht statukuonë ku shqiptarët i detyrojnë të vrasin miza gjithë ditën!
Po nuk u kuptua kjo korrusioni, klientelizmi elektoral, emigracioni, dembelizmi, injoranca do të vazhdojnë të bëjnë kërdinë!
Si koncert në vitin 36! Nga mitingu në aheng, nga ahengu në miting duke kaluar nga kafeneja e lagjes!
Merruni ju merruni me e lagu se lagu, me komunizma, me luftë kundër nostalgjive, me spiunë e me dosje, Shqipëria ka lakun në fyt dhe po e mbysin dembelët e detyruar.
Nëse qeveria, SPAKU, Kontrolli i Lartë i Shtetit, Kuvendi i Shqipërisë, aman, aman, do t’i analizojnë të dhënat do të shohin se gjendja është e lemerishme.
Vjedhjet dhe grabitjet përpara harxhimit kot të fuqive të kombit, tharjes së tyre sepse çdo organ që nuk punon thahet, janë asgjë, një pickim i vogël!
Jam gati ta provoj, por faktet do të jenë të dhimbëshme!
Po kush të dëgjon se, kush të lexon se !
Continue Reading

Shkrime

O ju hapsha trutë, hipokrita

Published

on

By

Akademiku Artan Fuga me anë të një shkrimi në rrjete sociale është ndalur te dosjet e ish-sigurimit të shtetit.
Nga ARTAN FUGA
Hapja e dosjeve dhe hapja e barkut!
Pasi u tronditën fort, shumë, jashtëzakonisht, tmerrësisht, duke e shpallur Ilir Metën agjentin 007,
tani ka plas komedia!
Të gjithë kërkojnë të hapen dosjet, për të gjithë, në çast! Opozitarë, pushtetarë, gjysmë-opozitarë, kush e kush të tregojë se nuk e ka qimen nën kësulë! Hapëmi dosjen mua ! – bërtasin!
O ju hapsha trutë!
Kush e kush të tregojë kështu virgjërinë e tij!
Kush e kush t’i shpëtojë përgjegjësisë së tij për diktaturën!
Kush e kush të tregojë se e ka ndërgjegjen e bardhë sa veladoni i Papës!
Në vend të hapni dosjet, mos na hapni barkun – sikurse thoshte gjyshja ime!
Hipokrita!
Në ditët në vazhdim do t’ju rrëfej se përse kjo është një lojë e fëlliqur, asnjë interes për qytetarin!
Të tjera gjëra ka nevojë sot pastrimi i jetës shoqërore nga maskarenjtë!
Mos e hani këtë lojë e të bini në kurth!
Continue Reading

Shkrime

Të gjithë hallexhinjtë në një dosje të ish sigurimit

Published

on

By

Nga Astrit Patozi

Po të jetë për mua, dëshirën e kam qê Ilir Meta të mos ketë qenë bashkëpunëtor i Sigirimit të Shtetit, por i gjithë ky debat të jetë fryt i një gabimi të qëllimshëm ose jo me dosjen e tij. Jo se më dhimbset ai, pasi mendoj se ka pasur mundësi të bëjë plot gjëma të tjera gjatë këtyre 30 vjetëve, për të cilat, jo vetëm nuk është ndëshkuar kurrë, por përkundrazi është graduar dhe lartësuar në vijimësi.

Por mendoj se do të ishte shumë e rëndë për shoqërinë shqiptare të mësonte papritur se njeriun, të cilin në kaq shumë vite e kemi pasur President, Kryeministër, Kryetar Parlamenti dhe gjithçka tjetër, si askush përpara tij, që nga koha e Skënderbeut, Ismail Qemalit dhe e Enver Hoxhës, ta ketë nisur rrugëtimin e tij politik si spun i rëndomtë i shokëve të klasës.

Do të ishte poshtëruese për gjithë këto dekada rraskapitëse, edhe pse shtetit gjysëm demokratik dhe gjysëm qesharak, që kemi ndërtuar, i pikon çatia edhe në vrima të tjera. Ndaj edhe dua në vetvete që mundësisht të provohet e kundërta. Por dëshira ime është një gjë, ndërsa e vërteta një gjë tjetër.

Reagimin e vetë Ilir Metës, megjithë rezervat dhe boshllëqet e mëdha që kërcasin dhe të bëjnë të dyshosh edhe më shumë se ditën e parë, kur ai zgjodhi të heshtte, i gjej brenda natyrës së tij dhe po ashtu në përputhje me ligjësitë e një politike të njohur dhe kronike, që mbi të gjitha nuk ka asnjë respekt për faktet.

Tek e fundit, ndoshta atij nuk i mbeteshin shumë zgjidhje, ndaj edhe duhet mirëkuptuar. Por edhe pse tema është e goxha e nxehtë dhe sensitive, prapëseprapë nuk e shikoj sot si njeri në hall të akuzuarin e ditës me incialet I.M.

Pas 11 vjetësh, mendoj se Ilir Meta ka arritur të ketë shumë më tepër mbështetës publikë, se sa kishte në vitin 2011, kur u shfaq ajo videoja e famshme me të ndjerin Dritan Prifti. (Ambasadori Nesho ndoshta do të na e shpjegonte këtë fenomen me efektet shpërthyese të popullit të 2 marsit).

Dhe të mendosh që ajo pavarësisht përmbajtjes së rëndë dhe kompromentuese, ishte gjithësesi një bisedë e përgjuar. Kurse tani jemi përballë një dokumenti shtetëror. Dhe pyetja është se çfarë duhet të bëjë dikush më shumë që të konsiderohet të paktën i dyshuar nga një kategori e caktuar politiko-mediatike. Mbase të vrasë dikë live tek sheshi “Skënderbej”, në prani të më shumë se 100 dëshmitarëve, me kushtin që asnjëri prej tyre të mos i përkasë partive të lirisë.

Në këtë kuptim, Ilir Meta duket se ka bërë hapa përpara gjatë këtij dhjetëvjeçari, jo vetëm se i ka shtuar karrierës së vet dy nga postet më të rëndësishme të shtetit, por sidomos se i janë bërë më të shumtë “guximtarët”, të cilët janë gati të mos skuqen e zverdhen fare duke e marrë përsipër atë edhe për skutat më të errëta të jetës së tij. Për të cilat mbase edhe njerëzit më të afërt të familjes do të hezitonin, sepse historia famëkeqe e Sigurimit të Shtetit është e mbushur plot me inçeste te tmerrshme politike.

Këta po që më dhimbsen, natyrisht, jo të gjithë me të njëjtën masë, sepse e ka secili një koeficient të vetin në varësi të hallit apo interesit të momentit, por ndoshta edhe të kapacitetit për të gëlltitur turpin me bukë, duke i thënë ik tutje çdo nocioni të logjikës më elementare, që i dallon qeniet e qytetëruara nga të tjerat.

Jo Ilir Meta, por ata janë të pashpresë dhe me ta nuk ka asnjë vlerë debati. Se në fund fare pasi të të kenë lodhur me kapërcimet psikoanalitike mund të të thonë që këta po vjedhin me inceneratorët dhe ti mbetesh pa tekst. Dhe është e kotë t’ua kthesh, që jo vetëm me inceneratorët, por në çdo qelizë të jetës ekonomike të vendit rilindasit e Edi Ramës janë duke bërë kërdinë, madje tani më shumë se dikur, ngaqë janë edhe vetëm, pa aleatët e dikurshëm të LSI-së.

Sepse kjo nuk na jep imunitet asnjërit prej nesh që të mos na quhen krimet apo poshtërsitë e sotme apo të dikurshme, aq më tepër ato që mund t’i kemi kryer shumë kohë përpara se Ilir Meta me disa heronj të tjerë të na sillte demokracinë në Shqipëri, këtu e 32 vjet të shkuara.

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

TRENDING