11/06/2021 , 11:20

Gazeta “The european conservative” i kushton artikull Edith Harxhit: Thatcheri shqiptar që kërkon kryesimin e PD

TIRANË– Gazeta “The European Conservative” i ka kushtuar një artikull situatës politike në Shqipëri dhe garës për kreun e ri të Partisë Demokratike. Gazeta është ndalur tek procesi ku shikon si një shpresë për të djathtën shqiptare, kandidaten Edith Harxhi. Në shkrim, Harxhi konsiderohet si një udhëheqëse me lidhje të forta me Evropën dhe SHBA-në, ndërsa cilësohet edhe si “Thatcheri shqiptar”.

ARTIKULLI I PLOTË I  THE Europeanconservative

Shqipëria shpesh shihet si delja e zezë e Evropës. Është një komb që i ka dhënë Kontinentit të Vjetër kaq shumë gjatë dy mijëvjeçarëve të fundit, duke filluar nga Perandorët e shquar të Bizantit, katër Papët e Romës dhe deri te Gjergj Kastriot Skënderbeu, mbrojtësi i krishterimit. Megjithatë, në të njëjtën kohë, ajo gjithashtu ka vuajtur nga fqinjët e saj, për shkak të ambicieve evropiane, nga tmerret e komunizmit dhe për shkak të korrupsionit të politikanëve të saj.

Odiseja e popullit shqiptar ka qenë e gjatë dhe e mundimshme. Por përmes një kombinimi të forcës, patriotizmit, fatit dhe këmbënguljes, vendi i ka mbijetuar fqinjëve të pamëshirshëm dhe mizorisë së fatit, pa e ulur kurrë kokën.

Sidoqoftë, pas gati 45 vitesh nën një diktaturë komuniste dhe tre dekadave të një tranzicioni kaotik, Shqipëria është tani në një gjendje të traumatizuar. Komunizmi u përpoq të privonte qytetarët nga dinjiteti i tyre. Njerëzit u zhveshën nga liria e tyre për të menduar, për të folur, për të jetuar dhe për të dashur. Pronat, pasuria dhe vetërespekti i tyre u hoqën me forcë. Komunizmi bëri të pamundurën për të zëvendësuar gjithçka të mirë dhe të nderuar me spiunimin, urrejtjen, frikën, zilinë dhe stomakun bosh. Qëllimi i tij ishte të deformonte individin, ta bënte atë pa mend dhe pa shpirt. Megjithatë, kishte shumë që rezistuan: të njëjtët që tani kërkojnë një Shqipëri të pasur, të lirë dhe të ndershme. Sidoqoftë, pas rënies së dukshme të komunizmit, politikanët lakmitarë kanë përdorur mbështetjen e qeverive dhe organizatave të huaja për të kapur pushtetin dhe për të vjedhur gjithçka që munden nga ky vend.

Aktualisht, korrupsioni shkon shumë poshtë. Kapitalizmi Crony (term që përdoret për të theksuar se suksesi në biznes varet nga marrëdhëniet mes biznesmenëve dhe qeveritarëve) po mbyt konkurrencën dhe sektori privat po bie në duart e disa njerëzve. Qeveria socialiste sapo ka fituar mandatin e saj të tretë pavarësisht akuzave për manipulim masiv të votave. Opozita në vend, e përfaqësuar nga Partia Demokratike nuk ka qenë në gjendje të frymëzojë votuesit e pavarur dhe të kanalizojë zhgënjimin në rritje të njerëzve në një pjesëmarrje masive në votime. Partia Demokratike aktuale është një grup i mbyllur, i butë, pa frymëzim, i kontrolluar nga një numër i vogël dhe i shkëputur nga bazat e saj. Vetë partia është zhvendosur nga rrënjët e saj konservatore, antikomuniste dhe është shndërruar në një organizatë socialdemokrate.

Përballë kësaj situate të rëndë dhe pa asnjë shpresë për një alternativë, populli shqiptar ka rënë në dëshpërim, duke zgjedhur të largohet dhe të braktisë atë që është më e dashur për të.

Në mes të gjithë këtij kaosi, një diplomate në karrierë, një konservatore e vendosur, e njohur për integritetin dhe ndershmërinë e saj ka vendosur të kandidojë për kryesinë e Partisë Demokratike. Edith Harxhi, një ish-zv / ministre për marrëdhëniet e jashtme nën qeverinë e mëparshme të qendrës së djathtë, dhe një udhëheqëse me lidhje të forta me Evropën dhe SHBA-në, po shpreson ta rikthejë partinë në rrënjët e saj ideologjike dhe të rindërtojë të drejtën historike në Shqipëri.

Harxhi ofron një vizion premtues por edhe ambicioz për vendin, një vizion i cili lirinë e fjalës dhe të mendimit, meritokracinë, anti-korrupsionin, një nivel më të lartë të demokracisë. Ajo dëshiron të rivendosë “fillin e thyer” të historisë dhe traditës, patriotizmit, intelektualizmit dhe sovranitetit kombëtar. Dhe tani, falë saj, për herë të parë, çështje të tilla po shprehen qartë dhe në një mënyrë konservatore në Shqipëri.

Gjatë dy javëve të fundit të fushatës, ajo shpesh fillonte takimet e saj me bazën e partisë në qytete të ndryshme duke theksuar se partia e saj duhet t’u ofronte atyre që u persekutuan nën komunizëm mbështetje. Ish-zv.ministrja zotohet të zgjidhë çështjen e pronës së pakthyer të konfiskuar nga pronarët e saj të ligjshëm nga komunistët, një problem që vazhdon të shqetësojë shoqërinë shqiptare. Të përndjekurit në gati pesë dekada të komunizmit vetëm se kishin guximin të mendonin dhe flisnin ndryshe, gjithashtu nuk e kanë marrë kurrë plotësisht kompensimin e premtuar nga e djathta post-komuniste. Nën udhëheqjen e saj, dhe mbase qeveria eventuale ato kompensime do të paguhen dhe dinjiteti i atyre që vuanin do të rikthehet.

Në vitet 1990, individë nga Partia Komuniste dhe madje disa nga ata që kryen krimet më të urryera u infiltruan në Partinë Demokratike. Harxhi premton të shpëtojë të djathtën shqiptare dhe shoqërinë në tërësi prej tyre duke filluar me masa ligjore brenda partisë dhe në Parlament, siç është një ligj anti-komunist i ngjashëm me atë të miratuar në çdo vend post-komunist të Evropës Lindore.

Nën të, të rinjtë e vendit dhe klasa e mesme do të gjenin një shtëpi në Partinë Demokratike. Ajo do të hapte Partinë Demokratike ndaj kujtdo që dëshiron të kontribuojë në suksesin e saj, me shpresën e krijimit të një partie meritokratike, në të cilën kompensohen ata që punojnë shumë.

Për më tepër, mbështetja e saj për taksat e ulëta, nivelet më të ulta të shpenzimeve publike, uljen e burokracisë dhe ofrimin e stimujve për të prodhuar më shumë do të zgjeronte klasën e mesme dhe do të krijonte një Shqipëri më tërheqëse për investime të huaja dhe të brendshme. Ky vizion i qartë, pa kuptim, i kombinuar me përpjekjen e saj për të hyrë në një arenë të dominuar tradicionalisht nga burrat, një stil elegant të të bërit politikë, dhe insistimi i saj pa kompromis për të “bërë gjënë e duhur” do të sillte një aromë kulture në Ballkan. Ajo është një përzierje e Margaret Thatcher dhe Ronald Reagan, me disa nga tiparet e konservatorizmit patriotik të gjetur në Ëinston Churchill. Kjo e bën atë një shtesë të mirëpritur në një vend që ka shumë nevojë për ndryshim dhe shpresë.

Sidoqoftë, Harxhi ka hyrë në një garë të pabarabartë. Konkursi i lidershipit të kësaj fundjave e vë atë kundër kreut aktual të Partisë Demokratike, një njeri i cili megjithë katër humbje radhazi ka refuzuar të japë dorëheqjen dhe do të kandidojë përsëri, me ndihmën e administratës aktuale të partisë dhe mjeteve financiare që ai ka në dispozicion për shkak të pozitës që mban. Sidoqoftë, e vetmja gjë që ai nuk ka është baza e partisë.

Duke votuar Harxhin, çdo anëtar i Partisë Demokratike do t’i jepte jetë të re një partie që po thahet dhe po merr me vete shpresat dhe ëndrrat e të gjithë dashamirëve të lirisë në vend. Partia Demokratike ka një shans të fundit për të forcuar strukturën e saj, për të shkuar drejt konservatorizmit dhe për të rivendosur demokracinë brenda vetes dhe në të gjithë vendin.

Ajo e njeh mirë bazën e partisë sepse ka punuar me anëtarët e saj që nga fillimi. Për më tepër, nuk ka dyshim për origjinë të saj të djathtë, konservatore dhe transatlantike. Ky kombinim e bën atë zgjedhjen perfekte për të forcuar Partinë, për të udhëhequr një opozitë të fortë dhe për të qeverisur përfundimisht vendin. Nëse ajo do të triumfonte në këtë garë për udhëheqjen e partisë, patriotizmi dhe konservatorizmi më në fund do të ktheheshin në Shqipëri, duke e bërë atë një burim të mundshëm të stabilitetit dhe demokracisë në Ballkan.

Në përpjekjen e saj ‘Thatcherite’ për të rindërtuar të drejtën, për të reformuar Partinë dhe për ta vendosur Shqipërinë në rrugën e duhur, Edith Harxhi mund të jetë pikërisht ajo që i duhet elektoratit konservator dhe të pavarur në mënyrë që të frymëzohet sa duhet – dhe të prodhojë ndryshimin që vendi ka nevojë. Elektorati konservator është çelësi për ta realizuar këtë.

Related Posts

Kategorite

BIoscalin