Loja me kufijtë e vendosur nga Donald Trump, Bibi ka tundimin e fitores totale

nga Davide Frattini

Në dhomat e zbrazëta të magazinës së transformuar në një qendër komande, shkëlqen në mure fleta e shtypur, e laminuar dhe e kornizuar, që rendit 20 pikat e planit të armëpushimit, të nënshkruar nga Donald Trump në fund. Presidenti amerikan e konsideron armëpushimin “paqe në Lindjen e Mesme” dhe çdo shkelje që mund të dëmtojë suksesin e tij është një fyerje personale. Kjo tani është e qartë për Benjamin Netanyahun: në harkun kohor të shtatë ditëve, ai ka shtrënguar duart me dy emisarë të Shtëpisë së Bardhë: Zëvendëspresidentin J.D. Vance dhe Sekretarin e Shtetit Marco Rubio. Duke u ndërruar midis Tel Avivit dhe Jerusalemit në rolin e “Bibi-Sitter”, siç e quajnë me shaka izraelitët mbështetjen e aleatit të tyre të shndërruar në “prind përgjegjës”. Aq shumë saqë në hapje të mbledhjes javore të kabinetit, Netanyahu këmbënguli: “Ne jemi një komb i pavarur; ne vendosim vetë se kur dhe si të reagojmë ndaj atyre që na sulmojnë”.

Pak a shumë. Pasi inteligjenca ushtarake zbuloi, përmes syve elektronikë të dronëve, manovrat e Hamasit për të gërmuar një trup dhe për ta zhvendosur atë në një vend ku Kryqi i Kuq Ndërkombëtar po kërkonte, Bibi bërtiti kërcënime për hakmarrje të menjëhershme. Por në realitet, këshilltarët e tij – shkruan gazeta dixhitale Axios – u konsultuan me agjentë të CIA-s në bazën e koordinimit jo shumë larg Gazës: ata po kërkonin dritën jeshile për t’iu përgjigjur me një bombardim demonstrativ “mashtrimeve” të fundamentalistëve. Kryeministri u përpoq të kontaktonte Trump – i cili, megjithatë, është në Azi, një zonë tjetër kohore larg – për të marrë leje.

Ishte bastisja xhihadiste kundër trupave të vendosura në Rafah që shkaktoi urdhrin për të “sulmuar rëndë”. Para nisjes, Rubio kishte shpjeguar se trupat në terren “mund të hapnin zjarr nëse ndiheshin të kërcënuar”, pa pasur nevojë të konsultoheshin me amerikanët. Netanyahu ka qenë gjithmonë i aftë në transformimin e lëvizjeve taktike – një shkëmbim, siç ndodhi një javë më parë – në zhvillime strategjike.

Ai mund ta shfrytëzonte vonesën e Hamasit në kthimin e të gjithë trupave të pengjeve si një justifikim për të rritur presionin ushtarak. Ai i interpreton fjalë për fjalë – kur i përshtatet – mesazhet shpesh të improvizuara që Trump përhap nëpërmjet mediave sociale: kështu, 48 orët që presidenti u dha fundamentalistëve për të gjetur trupat janë bërë një ultimatum i vërtetë për qeverinë izraelite, një ultimatum që tani ka skaduar. Ky është një mundësi për të shtyrë armëpushimin që Uashingtoni i imponoi koalicionit të ekstremit të djathtë: ministrat fanatikë dhe mesianë po shtyjnë për pushtimin e Rripit. Netanyahu mund të tundohet të ndjekë “fitoren totale” që ka shpallur prej muajsh, tani që bombat nuk kërcënojnë më jetën e pengjeve, të cilët janë kthyer të gjithë. Vetëm Trump, i cili u ka premtuar vendeve arabe – veçanërisht mbretërive të Gjirit me të cilat po përgatitet të nënshkruajë kontrata miliardë dollarëshe – se konflikti nuk do të rifillojë, mund ta ndalojë atë.