Ti pretendon se protestat u organizuan – që dikush të të merrte jetën. Çfarë mendimesh të tmerrshme të vijnë në mendje! Ka njerëz të ndershëm në rrugë, jo mafiozë si ata që i dërgon ti për t’i shpërndarë brutalisht. Jeta jote nuk është në rrezik, por kolltuku yt në Andrićevo venc, në qendër të Ćaciland . Dhe në çdo konferencë dhe paraqitje si i ftuar në televizion, ti ankohesh – qëllimi i tyre është të më vrasin. Pse do ta bënim këtë? Dhe çfarë do të merrnim?
Pas gjithë kësaj këmbënguljeje të gjatë mbi rrezikun e jetës suaj, mund të konkludoj me qetësi – kolltuku juaj është po aq i rëndësishëm për ju sa koka juaj. Ose më saktë, ju e vendosni kokën – në nivelin e prapanicës suaj. Pse? A nuk vlen më shumë ajo kokë? A nuk ekzistonte para asaj karrigeje të veshur me tapiceri? Më kujtohen vitet nëntëdhjetë . Dhe atëherë karrigia juaj në ministri ishte e ëmbël. Mund të ëndërroje vetëm për një kolltuk në Andrićev venc. Në atë kohë, dikush ishte ulur në atë karrige, kundër të cilit edhe ne luftuam. Si tani kundër jush. Kur ai ra nga pushteti, karrigia mbeti. Sot ju jeni ulur në të. Nesër dikush tjetër do të jetë. Epo, i treti. E kështu me radhë.
Mobiljet janë të përjetshme. Mund të restaurohen. Vetëm funksionet nuk riparohen. Sa i përket kokës suaj, ajo është pronë e juaja. Secili është përgjegjës për kokën e vet, përfshirë edhe ju për tuajën. Çfarëdo që të jetë, ne nuk i urojmë kokës suaj asnjë të keqe. Përveç nëse e përzieni herë pas here dhe mendoni – ku janë gjyshërit tuaj të ndershëm? Ka vetëm kriminelë përreth jush. Ne shohim rrahje brutale dhe dhunë kundër studentëve , pensionistëve, grave dhe fëmijëve. Punimet e përfunduara në ndërtesat që po ndërtoni. Tenda, tavane dhe ballkone që bien. Njerëz që vuajnë për shkak të marrëzive tuaja. Fëmijë që vrasin fëmijë, sepse kanë armë në dorë. Legalizimi i objekteve të ndërtuara ilegalisht në çdo park kombëtar dhe në një vend të ndaluar – për pak që u merrni atyre për të mbështetur veten.
Ata planifikuan të më vendosnin një karrige në Sheshin e Republikës dhe pastaj të më vrisnin si Charlie Kirk. Pas deklaratës suaj të fundit, u shqetësova shumë. Sinqerisht. Jo sepse e besoj këtë histori tënde se dikush do kokën tënde. Për shkak të kokës tënde.
Ne e shohim buxhetin e shtetit – buxhetin e të gjithë qytetarëve, nga i cili ju ua jepni mbështetësve dhe aleatëve tuaj. Çdo gjë kundër së cilës ne luftojmë – ju e bëni. Me këtë, ju i ndani njerëzit – në ata që respektojnë ligjet dhe ata që i shkelin ato – me lejen tuaj. Po i nxisni ata kundër njëri-tjetrit. Me këtë, i detyroni të luftojnë dhe të vrasin, gjë për të cilën i ndihmoni me gjithë zemër. Ne nuk duam të shohim gjak. As tuajin, as të dikujt tjetër. Shumë gjak u derdh në Serbi. Është koha për të larë rrugët, jo që ju t’i shtroni ato çdo orë dhe të lani pluhurin. Ne duam të jetojmë në paqe. A po kërkojmë shumë?
Gjëja më pa dhimbje është të largohesh nga pushteti . Dhe asnjë fije floku nga koka jote nuk mungon. Por, sipas teje, nuk është kështu. Ti je ai që është në rrezik. Ti je qendra e botës rreth së cilës rrotullohet Toka. Ti je ai për të cilin Evropa dhe Amerika po financojnë revolucionin me ngjyra. Ti, epo ti. Ti e vendos veten mbi të gjithë të tjerët. Dhe mbi vendin që udhëheq. Nuk ka asnjë mënyrë që dikush të të bindë se nëse dikush të dëmton, problemet nuk do të zgjidhen. Sistemi është në pikëpyetje. Sistemi që ti krijove dhe që të është vjedhur. Mos të kesh ty nuk do t’i zgjidhte problemet. Sepse sistemi me të cilin ti sundon tani do të mbetej. Dikush tjetër do të vinte në vendin tënd dhe do të vazhdonte të njëjtën gjë. Dhe ne nuk do ta bëjmë këtë . Zbres Kurtin në malin Murt – kjo do të ishte e gjitha. Është jashtë diskutimit. Ne po kërkojmë ndryshime rrënjësore. Ndryshime që nuk i dëshiron. Sepse ti mund të sundosh vetëm në një vend kaq të çrregullt. Ti ose dikush si ti, nuk na intereson. Nuk duam që mafia të drejtojë vendin tonë. A më kupton? Askush nuk e do kokën tënde, në kuptimin që e thekson ti! Ne duam njerëz të ndershëm dhe profesionistë në krye të Serbisë. Po ti? Asgjë tragjike, siç thua ti. Vetëm me ligj. Një gjykim të drejtë.
Jo, jo dhe jo. Je kokëfortë. Nuk pranon shpjegime . Planifikuan të më vinin një karrige në Sheshin e Republikës dhe pastaj të më vrisnin si Charlie Kirk . Pas kësaj deklarate tënde të fundit, u shqetësova shumë. Sinqerisht. Jo sepse e besoj këtë histori tënde që dikush do kokën tënde. Tashmë për shkak të kokës tënde, sepse po e ngarkon atë pa nevojë – mprehtësia jote. Je si gjyshe Vanga. E di që vrasja jote është planifikuar. E di edhe vendin ku do të ndodhë. E di edhe që dikush do të sjellë një karrige. E di edhe që do të të bëjnë të ulesh mbi të. E di edhe se sipas cilit model do të kryhet gjithçka! Çfarë po të ndodh ty… i shkreti ti. E ke tejkaluar edhe Baba Vangën.
Po të mos ishte vendi ynë dhe një personalitet specifik, do të mendoja se ishte një skenar për një film kriminal. Kështu më bën të mendoj. Pse Sheshi i Republikës? A është për shkak të livadhit elegant prej betoni dhe audiencës së shumtë të ulur atje në stola guri, të yndyrshëm nga bureku? A nuk është kjo arsyeja pse u hoq një bllok dhe u derdh asfalt në rrugën pranë sheshit për të qindtën herë? Që xhelati yt të vijë më lehtë, në mënyrë që të mos pengohet mbi një kub të shtrirë dhe të thyejë qafën – para se të të vrasë.
Ne kërkojmë ndryshime rrënjësore. Sepse ju mund të sundoni vetëm në një vend kaq të çrregullt. Ju ose dikush si ju. Ne nuk duam që mafia të drejtojë vendin tonë. A më kuptoni? Askush nuk e do kokën tuaj, në kuptimin që e theksoni ju! Ne duam njerëz të ndershëm dhe profesionistë në krye të Serbisë. Asgjë tragjike, siç thoni ju. Vetëm me ligj. Një gjykim të drejtë.
A është vendosur aty ku rrotullohemi rrethrrotullimi rreth të cilit rrotullohemi, duke mos ditur se nga të kthehemi – në mënyrë që edhe xhelati juaj të rrotullohet – derisa koka e tij të çmendet, a nuk do t’ju humbiste kur ju synon? Një orë është planifikuar në mes të atij rrethrrotullimi. Pas sa më sipër, është e qartë pse. Për të na treguar në mënyrë dramatike në një fjalim të drejtpërdrejtë – si ndodhi saktësisht gjithçka. Për të mos humbur asnjë sekondë, e lëre më dy minuta, siç ndodh me ju. Duke mësuar nga përvoja në drejtimin e kundërt, ju doni të keni prova të plota për gjykatën. Pavarësisht faktit që mbijetuat, një dënim me burgim të përjetshëm për një llupës që hodhi poshtë atë që predikuat. Plus, një jetë tjetër për dhimbjen e vuajtur. Sepse, ju kujtuat atë shakaxhiun që i ngacmonte miqtë e tij – kini kujdes nga ujku, kini kujdes nga ujku – por ujku nuk gjendet askund. Dhe së fundmi, kur më së paku e priste, ujku e hëngri. Këshilla ime për ju është, mos u mashtroni. Mos thirrni një ujk të tërbuar pa nevojë. Shijojeni në paqe ndërsa ende sundoni. Dhe tregojuni ndonjë histori tjetër, më pak morbide qytetarëve, të cilët bien pre e patetizmit tuaj të lirë dhe adhurojnë Baba Vangën.
Çfarë do të arrish duke tërhequr vëmendjen tek vetja? Do të tregosh se je i pathyeshëm. Dhe nëse rastësisht do të ishe Kirku, me të cilin e krahason veten në mënyrë morbide – do të mbijetoje. Sepse je më i zgjuar. Më i zgjuari në botë. Në hapësirë. Gjithashtu do t’u tregosh atyre të huajve budallenj – idiotë, idiotë, budallenj… siç i quan të gjithë – dhe fiton para prej tyre – se je mbi ta. Ata mund të pështyjnë nën dritaren tënde në Çaciland dhe të paguajnë shumën që u kërkon – në llogarinë tënde private. Në xhepin tënd, paratë e tyre janë më të sigurta. Ata e dinë këtë. Siç e dinë se në këmbim marrin – si bregdetin ashtu edhe Shtabin e Përgjithshëm dhe minierat, xeherorin… Duke të gjuajtur, qytetarët shkatërruan tokë, mbeturina, helmuan ajrin dhe ujin… Shkurt, Serbinë e shkatërruar, me një skifter . Me më të dashurit – do të ulesh në të dhe do të fluturosh larg. Do të na pështysh nga lart – të varfër dhe të mjerë – nëse nuk vijmë në vete në kohë. Është ora e fundit. Dhe kjo është arsyeja pse…
Ajo që ju – nga ana jonë – parashikoni vetë, është humor i pastër. Fakti që po bëni shaka dhe po i pushtoni njerëzit me një histori të lirë nuk do të ndodhë. Ju shpallni me sukses një atentat të dështuar ndaj vetes. Por gjithashtu kryeni me sukses veprime mizore kundër studentëve dhe nxënësve të shkollave të mesme – të cilët luftojnë kundër tiranisë suaj. Epo, ky është humor. Por e zezë. E zezë, nuk mund të jetë më e zezë. Pse e bëni këtë? Shenjën në faqen e Nikolina Sinđelić, sikur të jetë fuksia e fundit, jo një vajzë me ideale. Kërcënime për të vrarë Pavlo Cicvarić , një student shembullor dhe luftëtar për liri, jo një gangster dhe trafikant droge. Zinxhirë në këmbët e Bogdan Jovicic – në funeralin e babait të tij! I lidhur me bukagi, sikur të kishte kryer një grusht shteti! Dhe babai i tij po përmbyset në varr nga dhimbja që djali i tij mban unaza metalike rreth këmbëve në lamtumirën e tij të fundit. Ndërsa Bogdani, nëna e tij dhe të gjithë qytetarët e ndershëm qajnë për atë fotografi, ju shijoni ato skena – të para vetëm në filmat horror. Në të njëjtën kohë, nuk lëvizni as gishtin që të akuzuarit për rrëzimin e tendës në Novi Sad të nxirren në gjyq dhe të ndëshkohen. Shumë prej tyre janë të lirë. Dhe ka dhjetëra studentë të arrestuar, të cilët hahen nga pleshtat e shtratit në burgje. Dhe nuk ju intereson aspak.
Zot, i dashur, po të drejtohem tani. Injoroje budallain në krye të vendit tonë. Ai është një njeri i pafe. Ki mëshirë dhe ndihmo Nikolinën, Pavlon, Bogdanin dhe të gjithë të rinjtë, të akuzuar padrejtësisht… Ndihmoji të hedhin prangat nga këmbët e tyre dhe barrën e kërcënimeve që mbajnë mbi supet e tyre të dobëta – blu nga shkopinjtë dhe bazamentet metalike. Amin.
