Perandori i çmendur i kaktusëve

Domethënë, faza e hakmarrjes ishte dje. Dhe dje erdhi menjëherë pas pardje, sapo i pari prej nesh vendosi të hapte gishtat e palosur që magjistarët e shtrenjtë të PR-it ia kishin mësuar, me sa duket për t’i ngjarë Angela Merkelit dhe, në përgjithësi, një personi që di të kontrollojë veten, të paktën në publik.

Faza e hakmarrjes filloi kur ai u bë president dhe e imagjinoi veten si “komandant i përgjithshëm” – dhe rrethi i tij ishte aq snobist ndaj tij, saqë varnin fotografitë e tij në zyrat e tyre, aty ku prapanicat e tyre ishin ngjitur në tapiceri.

Megjithatë, sundimtari ynë supozohej se ishte ende dorëgjerë. Dhe llogaritje të sakta – një milion vota kapilare, një milion të tjerë të hipnotizuar nga televizioni, opozita u thye dhe kaq. Mjaftueshëm për të sunduar përgjithmonë.

Në atë fazë, ajo që thuhet se tha një aparatçik kur Stalini po vizitonte disa fëmijë mund të zbatohej për të parin prej nesh: “Shikoni çfarë njeriu i mirë është shoku Stalin. Ai i përkëdhel këta fëmijë, dhe nëse donte – mund t’i vriste.”
Por, them unë, hakmarrja ishte dje.

Në fazën e tokës së djegur, nuk ka më mëshirë në stilin stalinist. Çdo gjë duhet të shembet, në mënyrë që të mos mbetet asnjë gur mbi tjetrin, dhe i pari midis nesh do të sundojë shkretëtirën si një Perandor Kaktusi i çmendur.

Disa vite më parë, ata mund të ishin ngacmuar në heshtje për këtë. Tani po humbasin vendet e tyre të punës dhe fëmijët e tyre – të cilët padyshim nuk llogariten midis fëmijëve tanë nga vendet zgjedhore të SNS – po shtyhen në prag të varfërisë.

Policia dërgohet në universitet. Dekanët e pabindur zëvendësohen. Po sikur të gjithë të jenë të pabindur? Atëherë të gjithë do të zëvendësohen. Sepse nuk duhet të ketë një shkollë dhe një universitet që, në mënyrë të mrekullueshme dhe pavarësisht autoriteteve, ka edukuar një brez rebel. Ata janë si kastorët në “Pyllin e Mrekullueshëm”.

Sipas logjikës së tokës së djegur, kushdo që di diçka dhe guxon të bëjë punën e vet duhet të trajtohet si një pemë e shëndetshme në pyllin që Perandori i Kaktusëve e imagjinonte si shtëpinë e tij stërgjyshore. I djegur, i prerë, i shkulur me rrënjë.

I pari prej nesh ka kohë që i ka zgjidhur gishtat e palosur që magjistarët e shtrenjtë të PR-it i kishin mësuar t’i përdorte për t’u dukur si një person që di të kontrollojë veten, të paktën në publik. Tani bashkëpunëtorët e tij nuk mund ta largojnë nga kamera as në situata që nuk janë të përshtatshme as për një lokal. Ai buzëqesh dhe shikon mbi koka të thyera, bën radhë dhe inkuadron, kërkon arrestime, eliminon se kush është pleh dhe kush është tradhtar.

“Makina ime monstruoze do ta bluajë, do ta shtypë të gjithë pyllin në një tul të trashë”, tha Perandori i Kaktusëve pak para rënies së tij.
Në fazën e tokës së djegur, nuk ka më vend as për disa media kritike. Mund të mos jemi larg bastisjeve në redaksi kur – si në jetën e parë të të parit midis nesh, kur ai ishte Ministër i Censurës – zhdukja e gazetave do të shpjegohet me mungesën e letrës roto dhe mbylljen e televizorëve nga uji në kabllon koaksial.

Taktika e vjetër e tokës së djegur – ku një ushtri, në tërheqje, djeg fshatra dhe zona të tëra, gjithçka që mund t’i shërbejë armikut – është gjithmonë e dyfishtë. Së pari, për të shpëtuar veten, nëse është e mundur. Së dyti, për të ndëshkuar paraprakisht fituesit e ardhshëm. Për t’i lënë ata në rrënoja.

Meqë ra fjala, lexuesit më të rinj mund të mos e dinë – Perandori i Kaktusëve u mashtrua përfundimisht duke pirë një ilaç magjik, i cili e bëri të lulëzonte dhe të bëhej i mirë, dhe kështu pylli u shpëtua. Detyra jonë është shumë më e vështirë sepse nuk ka ilaç magjik.