Për çfarë dreqin u duhet shqiptarëve ky SPAK i dhjerë? Muslim Murrizin nuk e mbajnë nervat, shpërthen

Një pyetje gjithnjë e më e fortë ngrihet në debatin publik shqiptar: çfarë po ndodh me dosjet e mëdha të korrupsionit dhe aferave financiare në Shqipëri?

Në një opinion me tone të ashpra, Myslim Murrizi e vendos në qendër të kritikave SPAK-un dhe GJKKO-në, duke pretenduar se drejtësia e re po dështon pikërisht aty ku qytetarët prisnin goditjen më të fortë ndaj korrupsionit.

Sipas Murrizit, që prej zgjedhjes së Klodian Brahos në krye të SPAK-ut më 16 dhjetor 2025, një sërë çështjesh të rëndësishme kanë përfunduar me lirime, pushime hetimesh ose zvarritje procedurash. Ai përmend ndër të tjera çështjen e Bankers Petroleum, dosje të lidhura me tendera publikë, ish-zyrtarë të administratës dhe çështjen e tunelit të Llogarasë.

Murrizi shkon edhe më tej, duke pretenduar se disa prej dosjeve më të bujshme të viteve të fundit vazhdojnë të mbeten pa një përgjigje përfundimtare. Në listën e tij përfshihen Gërdeci, 21 Janari, dosja Aruba, çështje të koncesioneve dhe procedura të tjera të mëdha financiare.

Kritika e tij nuk kufizohet vetëm te SPAK-u. Murrizi e sheh problemin si një krizë më të gjerë të funksionimit të drejtësisë së re, duke ngritur pikëpyetje mbi mënyrën se si trajtohen të arrestuarit, afatet e paraburgimit dhe standardet e ndryshme që, sipas tij, përdoren për figura të ndryshme politike dhe administrative.

“Për çfarë u duhet shqiptarëve ku mender SPAK i dhjerë?”, shkruan Murrizi, duke e shndërruar pyetjen në boshtin e gjithë opinionit të tij.

Në fund, autori e lidh këtë debat me protestat kundër qeverisë. Sipas tij, thirrjet për burgosjen e politikanëve nuk kanë kuptim nëse sistemi i drejtësisë nuk arrin të japë përgjigje bindëse për dosjet e mëdha.

Mesazhi i Murrizit është i drejtpërdrejtë: problemi, sipas tij, nuk është vetëm te politikanët që akuzohen për korrupsion, por edhe te një sistem drejtësie që qytetarët e presin të jetë i pakorruptueshëm, i pavarur dhe i njëjtë për të gjithë.

Dhe pikërisht këtu qëndron pyetja më e fortë që ngre autori: nëse dosjet e mëdha zvarriten, të pandehurit lirohen dhe hetimet nuk shkojnë deri në fund, kush do të mbajë përgjegjësi për dështimin e drejtësisë së re?