RAMA–VELIAJ, POKER PUSHTETI/  Boçi: Secili ia di letrat tjetrit, tani pritet kush do ta hapë lojën i pari

Në një opinion të tij, Luçiano Boçi e përshkruan politikën shqiptare si një “poker të hajdutëve”, ku pushteti, sipas tij, luan me letra të shënuara dhe drejtësia shndërrohet nga arbitër në spektatore.

Në qendër të kësaj tabloje, Boçi vendos Edi Ramën dhe Erion Veliajn.

Sipas tij, Veliaj ka përdorur Bashkinë e Tiranës si një tavolinë ku përplasen interesa, tendera, leje ndërtimi dhe projekte të mëdha. Ai i referohet çështjeve si inceneratorët, tenderat dhe pasuritë e padeklaruara si pjesë të një sistemi që, në këndvështrimin e tij, nuk mund të trajtohet si një seri episodesh të shkëputura.

“Çdo projekt i tij është një bast që e paguan Tirana”, shkruan Boçi, duke e lidhur koston me taksat, betonizimin, trafikun, ndotjen dhe humbjen e hapësirave publike.

Por objektivi kryesor i kritikës së tij është Rama.

Boçi argumenton se kryeministri nuk është thjesht një lojtar në këtë tavolinë, por ai që kontrollon vetë tavolinën dhe rregullat e lojës. Sipas tij, raporti Rama–Veliaj nuk mbështetet te besnikëria, por te interesat dhe frika e ndërsjellë.

“Rama e mban Veliajn në tavolinë jo sepse i beson, por sepse i duhet”, shkruan ai.

Në këtë skemë, Boçi e vendos edhe drejtësinë, veçanërisht SPAK-un, në rolin e “krupierit”.

Sipas tij, SPAK-u ka ndërmarrë hetime, kontrolle dhe sekuestrime, por kur hetimet afrohen te nivelet më të larta të pushtetit, drejtësia përballet me presione dhe barriera institucionale.

Për Boçin, problemi nuk qëndron vetëm te një politikan apo një aferë e veçantë, por te një sistem që, sipas tij, e ka kthyer pushtetin në një lojë ku rregullat nuk zbatohen njësoj për të gjithë.

Në fund, autori e zhvendos vëmendjen te qytetari.

“Humb taksat. Humb pronën. Humb qytetin. Humb shtetin. Humb besimin te drejtësia”, shkruan Boçi.

Por, sipas tij, kjo lojë nuk mund të vazhdojë pafundësisht. Momentin kur qytetarët nuk pranojnë më të jenë spektatorë, tavolina e pokerit mund të përmbyset.

Dhe atëherë, përfundon Boçi, nuk do të mjaftojnë më blofi, propaganda dhe letrat e shënuara.

“Ka lojëra që zhvillohen në errësirë, me letra të shënuara dhe kode të fshehta. Por loja që luhet prej vitesh në tryezën e pushtetit shqiptar ka kapërcyer edhe rregullat e pokerit të hajdutëve.

Këtu vjedhja quhet “qeverisje”, blofi “vizion”, ndërsa krupieri i quan lojtarët “partnerë strategjikë”.

Në tavolinën kryesore janë Erion Veliaj dhe Edi Rama.

Veliaj luan me letrat e Bashkisë së Tiranës, ndërsa Rama me letrat e qeverisë, partisë dhe institucioneve. Përballë tyre duhet të ishte drejtësia, si krupier i paanshëm. Por krupieri shqiptar, sipas kësaj tabloje, ose nuk e njeh ligjin, ose bën sikur nuk e njeh.

Veliaj ka ngritur një perandori betoni, ku tenderat, inceneratorët, lejet e ndërtimit, pasuritë dhe rrjeti i drejtorëve shfaqen si pjesë të së njëjtës lojë.

Kur përballet me akuza apo prova, përgjigjja është e njëjtë: viktimizim, propagandë, mohim dhe blerje kohe.

Çmimin e kësaj loje e paguan Tirana: me taksa, beton, trafik, ndotje dhe humbje të hapësirave publike.

Në anën tjetër është Rama, lojtari që nuk kërkon vetëm të fitojë, por të kontrollojë vetë tavolinën. Ai vendos kush hyn në lojë, kush del prej saj dhe kush mbetet i varur.

Rama nuk e mban Veliajn pranë sepse i beson, por sepse i duhet.

Mes tyre, sipas autorit, nuk ka besnikëri, por interesa, dosje dhe frikë të ndërsjellë. Secili ia njeh letrat tjetrit dhe e di se rrëzimi i njërit mund të hapë gjithë tavolinën.

Por personazhi më tragjik është krupieri: drejtësia, me SPAK-un në qendër.

Ajo ka përpara tenderat, inceneratorët, komunikimet, pasuritë dhe provat. Ka bërë hetime, kontrolle dhe sekuestrime. Por, sipas Boçit, sa herë loja afrohet te maja e pushtetit, shfaqet një mur institucional.

Kështu, drejtësia rrezikon të mos mbrojë më rregullat e lojës, por vetë tavolinën.

Megjithatë, pokeri ka një rregull që lojtarët nuk mund ta shmangin përgjithmonë: publiku nuk mund të mbetet spektator.

Qytetari e kupton se letrat janë të shënuara dhe se humbësi është gjithmonë ai.

Humb taksat. Humb pronën. Humb qytetin. Humb shtetin. Humb besimin te drejtësia.

Por vjen një moment kur publiku ngrihet nga karrigia dhe përmbys tavolinën.

Atëherë nuk vlejnë më blofet, propaganda, letrat e shënuara dhe marrëveshjet nën tavolinë. Loja mbaron.”