BALLUKU, SPAK DHE PUSHTETI, A PO MBROHET NJERIU APO SISTEMI?

Në politikë ka momente kur një votim parlamentar flet më shumë se një mijë deklarata. Më 12 mars, 82 deputetë socialistë votuan kundër kërkesës së SPAK për të autorizuar arrestimin e Belinda Ballukut. Shtatë muaj më vonë, më 20 tetor, ish-zëvendëskryeministrja mori zyrtarisht pesë akuza penale, nga shkelja e barazisë në tendera deri te korrupsioni dhe pastrimi i parave.

Mes këtyre dy datave qëndron një pyetje që qeveria nuk mund ta shmangë vetëm me argumente procedurale: çfarë po mbronte realisht shumica parlamentare — parimin e proporcionalitetit të masave të sigurisë, një ish-zyrtare të rëndësishme të saj apo autoritetin politik të një sistemi qeverisës?

Përgjigjja nuk mund të jepet me paragjykime. Por as nuk mund të shmanget me heshtje.

Nga besimi politik te pesë akuzat

Belinda Balluku nuk ishte një ministre periferike. Ajo ishte numri dy i qeverisë, një ndër bashkëpunëtoret më të rëndësishme të Edi Ramës dhe drejtuese e një ministrie ku përqendrohen investime të mëdha publike.

Pikërisht kjo peshë e bën çështjen më të gjerë sesa përgjegjësia e një individi.

Më 20 tetor, SPAK i komunikoi Ballukut akuzat për pesë kategori veprash penale: shkeljen e barazisë në tendera, në nëntë raste dhe në bashkëpunim; dy forma të korrupsionit pasiv; mosdeklarimin, fshehjen ose deklarimin e rremë të pasurisë, në dy raste; si dhe pastrimin e produkteve të veprës penale, lidhur me dy pasuri të paluajtshme.

Në qendër të hetimeve janë procedurat e prokurimit që përfshijnë Tunelin e Llogarasë dhe segmente të Unazës së Madhe të Tiranës.

Këto janë akuza të prokurorisë, jo përfundime të një gjykate. Balluku i ka mohuar më herët shkeljet dhe gëzon prezumimin e pafajësisë.

Por në planin politik ka një ndryshim të rëndësishëm: çështja nuk kufizohet më te dyshimet fillestare për një tender. Akuza përfshin tashmë disa procedura, pasuri dhe vepra të ndryshme penale.

Votimi i marsit dhe paradoksi i pushtetit

Më 12 mars, shumica socialiste rrëzoi kërkesën e SPAK për të autorizuar një masë arrestimi ndaj Ballukut.

Argumenti i socialistëve ishte se largimi i saj nga funksionet ekzekutive zvogëlonte rrezikun e prishjes së provave, arratisjes apo përsëritjes së veprës penale. Sipas këtij qëndrimi, hetimi mund të vazhdonte edhe pa një masë të tillë sigurie.

Dhe në fakt, hetimi vazhdoi.

Ky është argumenti që duhet marrë seriozisht për të ruajtur ndarjen mes debatit juridik dhe atij politik. Mosautorizimi i arrestimit nuk përbën, në vetvete, provë se Kuvendi ka penguar drejtësinë.

Megjithatë, debati nuk përfundon këtu.

Kur 82 deputetë të një shumice mbajnë një qëndrim të përbashkët për një nga figurat e tyre më të rëndësishme dhe më pas përballen me një dosje penale të zgjeruar, krijohet një detyrim politik për transparencë.

A do të mbanin të njëjtin qëndrim deputetët socialistë për një politikan të opozitës, në të njëjtat rrethana?

A u vlerësua kërkesa e SPAK vetëm mbi kritere juridike, apo ndikoi edhe marrëdhënia politike me ish-zëvendëskryeministren?

Këto pyetje nuk provojnë një ndërhyrje politike. Ato kërkojnë shpjegim publik.

Përgjegjësia e Ramës nuk është e njëjtë me përgjegjësinë penale

Kryeministri Edi Rama nuk mund të shpallet përgjegjës për veprimet e pretenduara të një ish-ministrjeje vetëm për shkak se ajo ka qenë pjesë e kabinetit të tij.

Përgjegjësia penale është individuale dhe përcaktohet nga provat dhe gjykata.

Por përgjegjësia politike funksionon ndryshe.

Një kryeministër zgjedh bashkëpunëtorët, u beson sektorë të rëndësishëm, mbështet politikat e tyre dhe mban përgjegjësi për standardin me të cilin qeveriset.

Balluku drejtoi për vite me radhë një nga sektorët më të kushtueshëm të administratës shqiptare. Nëse gjykimi konfirmon shkelje të rënda, pyetja nuk do të jetë vetëm kush i kreu ato, por edhe si f…
[6:50 AM, 21/10/2026] Ani NTV: RAMA, PROTESTAT DHE EUROPA — SHQIPËRIA MBYLL KAPITUJT NË BRUKSEL, POR HAP NJË KRIZË BESIMI NË TIRANË

Më 13 tetor, Edi Rama ndodhej në Luksemburg, ku Shqipëria shënonte një tjetër hap në negociatat për anëtarësim në Bashkimin Europian.

Pesë ditë më vonë, Europa po fliste për diçka krejt tjetër: dhunën në rrugët e Shqipërisë, të drejtën e protestës dhe detyrimin e institucioneve për të vepruar brenda ligjit.

Në njërën anë, një qeveri që paraqet rezultatet e integrimit si provë të suksesit të saj. Në anën tjetër, një pjesë e shoqërisë që del në rrugë për të kundërshtuar pikërisht mënyrën se si po qeveriset vendi.

Kjo nuk do të thotë se përparimi europian është i pavërtetë. As se protestat provojnë automatikisht dështimin e qeverisë.