Shah Mat mbretit/ Lëvizja e Lumir Abdixhikut i hoqi Kurtit faktorin kohë

Në politikë, ashtu si në shah, nuk fiton gjithmonë ai që ka më shumë figura në tabelë. Shpesh fiton ai që arrin t’ia kufizojë kundërshtarit hapësirën e lëvizjes.

Për një kohë të gjatë, Albin Kurti dukej se kishte në dorë një prej armëve më të fuqishme të politikës: kohën.

Koha i jepte mundësinë të priste, të negocionte, të shtynte vendimet, të ruante tensionin dhe, mbi të gjitha, të shpresonte se konsumimi politik i kundërshtarëve do të punonte në favor të tij.

Por lëvizja e Lumir Abdixhikut mund ta ketë ndryshuar këtë ekuacion.

Jo domosdoshmërisht sepse Abdixhiku e ka rrëzuar Kurtin nga pozicioni politik. Jo sepse beteja është përfunduar. Dhe as sepse rezultati është i paracaktuar.

Por sepse ora politike ka filluar të ecë ndryshe.

Dhe ky është thelbi i “Mat mbretit”.

Kur koha është avantazh

Në një lojë të gjatë politike, koha është kapital.

Ai që mund të presë, mund të fitojë. Ai që nuk është nën presion, mund të zgjedhë momentin. Ai që kontrollon ritmin e lojës, shpesh kontrollon edhe rezultatin.

Kurti ka ndërtuar një pjesë të rëndësishme të forcës së tij politike pikërisht mbi këtë aftësi: të mos detyrohet të reagojë menjëherë.

Por tani situata mund të jetë duke ndryshuar.

Nëse Abdixhiku ka arritur ta zhvendosë debatin nga “kur do të vendosë pala tjetër?” tek “çfarë duhet të bëhet tani?”, atëherë ai ka prekur një pikë shumë të rëndësishme të strategjisë së Kurtit.

Sepse mbreti mund të jetë ende në këmbë, por nëse nuk ka më kohë për të menduar lëvizjen e radhës, loja bëhet krejt tjetër.

Abdixhiku nuk duhet ta mundë Kurtin sot

Kjo është ndoshta pjesa më interesante e kësaj lëvizjeje.

Abdixhikut nuk i duhet domosdoshmërisht një fitore e menjëhershme.

Mjafton që ta vendosë Kurtin në një pozicion ku çdo vonesë ka kosto.

Nëse më parë vonesa mund të shitej si maturi, strategji apo nevojë për të negociuar, tani ajo mund të interpretohet si paaftësi për të marrë vendim.

Dhe këtu ndryshon gjithçka.

Në politikë, perceptimi i kohës është po aq i rëndësishëm sa vetë koha.

Një lider që duket se kontrollon kohën duket i fortë.

Një lider që duket se po vrapon pas kohës hyn në mbrojtje.

Nga sulmi në mbrojtje?

Kjo është pyetja që hap lëvizja e Abdixhikut.

A po detyrohet Kurti të reagojë në një terren që nuk e ka zgjedhur vetë?

Nëse përgjigjja është po, atëherë kemi një ndryshim të rëndësishëm strategjik.

Sepse deri dje mund të diskutohej se kush kishte më shumë vota, më shumë mbështetje apo më shumë kontroll mbi skenën politike.

Tani pyetja bëhet tjetër:

Kush kontrollon ritmin e lojës?

Dhe kjo është pyetje shumë më e rrezikshme për një pushtet.

“Mat” nuk do të thotë “fund”

Por duhet bërë një dallim.

“Mat mbretit” është një metaforë politike, jo një rezultat i përfunduar.

Kur një mbret vihet në shah, loja nuk ka përfunduar domosdoshmërisht. Ai mund të shpëtojë me një lëvizje të jashtëzakonshme.

Prandaj, edhe Kurti ende e ka mundësinë të bëjë një kundërlëvizje.

Dhe pikërisht këtu qëndron drama e kësaj përballjeje.

Abdixhiku mund ta ketë ndryshuar tabelën, por Kurti ende e ka radhën për të luajtur.

Pyetja është nëse do të bëjë një lëvizje që e rikthen kontrollin mbi lojën, apo nëse do të detyrohet të luajë sipas ritmit të kundërshtarit.

Tani fillon loja e vërtetë

Në fund të fundit, beteja nuk është vetëm mes Kurtit dhe Abdixhikut.

Është një betejë për kontrollin e kohës politike.

Kush e kontrollon kohën, kontrollon presionin.

Kush kontrollon presionin, kontrollon vendimmarrjen.

Dhe kush kontrollon vendimmarrjen, ka avantazh në tavolinën politike.

Prandaj, nëse lëvizja e Abdixhikut ka arritur vërtet t’ia heqë Kurtit luksin e pritjes, atëherë kemi përpara një zhvillim më të madh sesa një manovër të zakonshme parlamentare.

Është një ndryshim i ritmit të lojës.

Dhe në shah, ndonjëherë nuk është e nevojshme t’ia rrëzosh mbretin.

Mjafton t’ia heqësh katrorët ku mund të lëvizë.

MAT MBRETIT?

Ndoshta jo ende.

Por për herë të parë, ora duket se nuk po punon më vetëm për të.