Connect with us

Shkrime

Çfarë ka të keqe të lëshosh disa Tomahawk mbi Moskën?

Donald Trump është i arsyeshëm dhe ka të drejtë. Ai po shijon lavdinë e armëpushimit në Gaza dhe të premten në mbrëmje ai fluturoi për në Florida me shoqëruesit e tij të gazetarëve.

Trump është qartësisht i lodhur nga gjithçka. Ai i tha Zelensky-t: shko dhe bëj një marrëveshje. Ai tha: “Ata duhet ta ndalojnë luftën menjëherë. Shkoni në vijën e frontit, kudo që të jetë dhe të dyja palët duhet të shkojnë në shtëpi. Shkoni te familjet e tyre, ndaloni vrasjet dhe kaq.”

Çështja është mbyllur. Raketat Tomahawk do të thoshin vetëm përshkallëzim dhe më shumë vrasje. Bëni një marrëveshje, shkruan Simon Jenkins, në një analizë për Guardian.

Duke pasur parasysh se vetëm muajin e kaluar Trump sugjeroi që Ukraina mund të rifitonte të gjithë territorin e pushtuar nga Rusia, paparashikueshmëria e tij duhet të merret në konsideratë.

Çdo gjë mund të mos ketë asnjë kuptim. Por diplomacia moderne rrallë ka të bëjë me ideologjinë apo qëndrueshmërinë. Ka të bëjë me egon dhe performancën. Qëllimi është të merret çdo moment ashtu siç vjen dhe të shihet se çfarë ndodh.

Me sa duket, Trump shfrytëzoi momentin e duhur për ta bindur Benjamin Netanyahun të ndalonte vrasjen e palestinezëve.

Me këtë, ai hapi derën e paqes që deri atëherë kishte qenë e mbyllur. Edhe ata që vuanin nga “sindroma e obsesionit Trump” duhej ta miratonin veprimin e tij. Motivi nuk ka rëndësi nëse rezultati është i drejtë.

Mënyra se si Perëndimi merret me Ukrainën e ka humbur drejtimin në korridoret e pluhurosura të NATO-s, BE-së dhe OKB-së. Udhëheqësit e tyre kanë kohë që janë tërhequr thjesht nga detyrat, duke dëshiruar lumturinë e Zelenskit.

Ata e ndihmojnë aq sa duhet për të vazhduar luftën, por jo për të fituar. Ata kënaqen duke i treguar botës se sa i tmerrshëm është Vladimir Putini dhe duke i thënë Zelensky-t të durojë.

Skifterët tani do të përgjigjen se një armëpushim përgjatë vijës ekzistuese të frontit nuk do të “zgjidhë” asgjë. Kjo vetëm sa do të përsëriste armëpushimin e vitit 2015 dhe do të thoshte t’i jepte më shumë territor Rusisë. Kjo do të shpërblente shkeljen e së drejtës ndërkombëtare dhe do të dështonte mijëra ukrainas që vdiqën për vendin e tyre, për të mos përmendur miliona perëndimorë që paguan shtrenjtë përmes faturave të tyre të energjisë. Një Ukrainë e shkatërruar është më e nderuar sesa një paqe e pandershme.

Çfarë të keqe ka të lëshosh disa Tomahawk mbi Moskën gjithsesi?

Si Gaza ashtu edhe Ukraina janë konflikte territoriale nga të cilat Perëndimi, të paktën teorikisht, mund të kishte qëndruar larg. Historia do të gjykojë nëse natyra dhe niveli i përfshirjes i shërbyen vërtet qëllimit të zgjidhjes së konfliktit apo paqes së qëndrueshme.

Në rastin e Ukrainës, SHBA-të dhe NATO-ja të paktën reaguan me një dozë realizmi dhe kujdesi. Joe Biden ka vendosur kufizime të qarta për ndihmën ushtarake për të zvogëluar rrezikun e përshkallëzimit. Trump e ndoqi me mençuri këtë linjë.

Tani ai thotë se dëshiron t’i japë fund konfliktit. Ne supozojmë se në bisedën me Putinin javën e kaluar ai ra dakord të mos i jepte Zelensky-t raketat Tomahawk.

Ne presim të shohim se çfarë do të pranojë Putini në këmbim, ndoshta në mënyrë që Trump të ketë një tjetër lavdi si ajo në Gaza. Nëse ky është çmimi për t’i dhënë fund kësaj lufte, do të ishte i lirë. Por Putini nuk është Netanyahu dhe Trumpi nuk ka asnjë ndikim mbi të. Ai e merr rrezikun.

Në tre dekadat e fundit, SHBA-të kanë pasur një sukses të mjerueshëm në zgjidhjen e problemeve të botës. Trump ka qenë prej kohësh kundër ndërhyrjes në konfliktet e huaja dhe pretendon se kjo nuk është punë e Amerikës.

Ai nuk dëshiron të dërgojë ushtarë në rrezik dhe kurrë nuk pretendon se SHBA-të kanë një mision hyjnor për të shpëtuar botën në emër të lirisë. Por nëse dëshiron një tjetër duartrokitje globale, do të duhet ta shtyjë Putinin. Fakti që do të jetë e vështirë nuk është arsye për të mos u përpjekur.

Realizmi i ri dikton që në situata të tilla nuk duhet të humbasim kohë me formalitete dhe fjalë abstrakte. Duhet ta trajtojmë botën ashtu siç është, jo ashtu siç do të donim të ishte.

Trump tani duhet të dalë me një garanci sigurie përgjatë vijës aktuale të frontit të Ukrainës me Rusinë, që mund të kënaqë si Putinin ashtu edhe Zelenskyn.

Ai duhet të bëjë të njëjtën gjë në Gaza, në mënyrë që të kënaqë si Izraelin ashtu edhe Palestinën. Meqenëse ai refuzon të dërgojë ushtarë amerikanë në të dyja luftërat, fuqitë e tij bindëse duhet të jenë mbinjerëzore nëse do të ruajë reputacionin e tij.

Trump ka arritur deri këtu pa përdorur aparatin diplomatik të NATO-s apo aleatëve të tjerë. Ai ka të drejtë kur thotë se aleatët deri më tani kanë dështuar të japin rezultate.

Ai vepronte nëpërmjet një kaste të improvizuar shërbëtorësh të oborrit, të gatshëm për të zbatuar urdhrat e tij dhe pa asgjë për të humbur. Virtyti i tyre i vetëm deri më tani ka qenë se kanë bërë përparim.

Qëllimi i qartë i Trump është t’i japë fund dy luftërave të hidhura përmes karizmës personale. Ai mbështetet në ndikimin e tij mbi udhëheqës të tjerë po aq egoistë që i dalin përpara. Ukraina është në një ngërç.

Trump thjesht po kërkon që t’i jepet fund luftimeve, t’i jepet fund vrasjeve dhe që ushtarët të kthehen në shtëpitë dhe familjet e tyre. Mund ta quajmë kotësi dhe egoizëm, por çfarë ndodh pastaj?

Është një lutje për paqe nga udhëheqësi më i fuqishëm në botë. Duhet t’i urojmë fat në përpjekjen e tij dhe ta përgëzojmë nëse ia del mbanë.

DANAS.RS

Related Topics:
Advertisement