“Unë jam ende president i Venzuelës”/ Maduro flet në Gjykatë, cili do jetë hapi i radhës i SHBA

Në konferencën për shtyp të së shtunës, presidenti ia besoi këtë detyrë ministrave të tij dhe mbi të gjitha sekretarit të Shtetit.
Marco Rubio, djali i emigrantëve kubanë, gjuha amtare e të cilit është spanjishtja dhe me një karrierë politike të ndërtuar mbi kundërshtimin ndaj regjimeve marksiste të Amerikës Latine, është padyshim protagonisti kryesor i “operacionit Venezuelë”, aq sa disa gazeta tashmë e quajnë mëkëmbës. Në fund të fundit, ishte pikërisht ai që negocioi, duke folur spanjisht, me Delcy Rodríguez-in, zëvendësen e Maduros që ka marrë presidencën.

“Pilotim nga distanca”

Por Rubio e di gjithashtu se ekspozimi i tepruar mund të kthehet në një kurth vdekjeprurës, sidomos nëse ndryshimi i regjimit në Venezuelë shndërrohet në një moçal për Amerikën: Trumpit nuk do t’i duhej shumë kohë t’ia ngarkonte atij përgjegjësinë për dështimin. Prandaj, kreu i diplomacisë përpiqet të korrigjojë kursin, duke theksuar synimin për të “pilotuar nga distanca” përmes qeverisësve venezuelianë. Cilëve? Kjo mbetet e paqartë.

E vetmja gjë e qartë është vullneti për të mos përsëritur gabimet e bëra nga George Bush në vitin 2003 me pushtimin e Irakut. “Do të bëjmë saktësisht të kundërtën”, deklaron ministri i Luftës, Pete Hegseth, ndërsa një bashkëpunëtor anonim i sekretarit të Shtetit shpjegon se “nuk po përpiqemi të ‘debaathizojmë’ Venezuelën”. Përkthimi: 23 vjet më parë, Bushi u iluzionua se mjaftonte eliminimi i Saddam Husseinit për t’u pritur nga i gjithë Iraku si shpëtimtar. Por shkatërrimi i partisë Baath prodhoi një shpërthim copëzimesh që ushqyen një luftë civile rraskapitëse.

Kërcënimi për një bastisje të dytë

Marco Rubio për momentin flet kryesisht për metodologji: anëtarët e regjimit të Maduros që pranojnë të bashkëpunojnë do të marrin udhëzime dhe do të gjykohen mbi bazën e zbatimit të tyre. Gjithmonë nën kërcënimin e një bastisjeje të dytë, më të thellë amerikane, në rast të mungesës së bashkëpunimit.

Fronti arktik

Dhe Trumpi, edhe në këtë pikë, nuk tërhiqet: “Nëse nuk ndjekin direktivat tona, do të kenë të njëjtin fat si Maduro, ndoshta edhe më të keq.” Pastaj, sikur të mos mjaftonte përgjegjësia e jashtëzakonshme që ka marrë përsipër në Venezuelë, presidenti amerikan rihap edhe frontin e Groenlandës: në një intervistë për The Atlantic deklaron se ai territor, që i përket një vendi aleat në NATO, Danimarkës, “na duhet patjetër: është një ishull i rrethuar nga anije ruse dhe kineze”.

Kuba në shënjestër

Rubio, i kujdesshëm për ndërhyrje të drejtpërdrejta në Venezuelë, e ndjek Trumpin në shpërndarjen e kërcënimeve nëpër botë. Të tërthorta ndaj Kolumbisë, më të hapura kundër Kubës: “Po të isha në vendin e drejtuesve të tyre, nuk do të flija rehat. Ai vend është një katastrofë, do të duhet të merremi me të.”

Por, duke u kthyer te Karakasi, me kë dëshiron të qeverisë Rubio? Trumpi kishte folur për zëvendësen e Maduros, Delcy Rodríguez-in, të emëruar presidente e përkohshme nga Gjykata Supreme venezueliane. E gatshme të bashkëpunojë me amerikanët, sipas The Donald. Por pak më vonë Rodríguez e përgënjeshtroi, duke riafirmuar besnikërinë e saj ndaj Maduros. Dje, Rubio dha përshtypjen se po ndryshonte kurs: “Nuk është presidente legjitime: nuk e themi vetëm ne, ky është gjykimi i 60 vendeve”.

Bllokimi i bandave

Por ndoshta, duke parë edhe kërcënimet e ashpra të Trumpit, bëhet fjalë kryesisht për një mënyrë për të ushtruar presion mbi Rodríguez-in dhe figura të tjera me ndikim të regjimit çavist: “Nuk më intereson çfarë kanë bërë në të kaluarën apo çfarë thonë sot publikisht. Do t’i gjykojmë për atë që do të bëjnë”.

Dhe lista e detyrave të përcaktuara nga Rubio është e gjatë: t’i japin fund trafikut të drogës, të bllokojnë bandat kriminale, të riaktivizojnë nxjerrjen e naftës duke u mbështetur te korporatat e mëdha amerikane, të dëbojnë rebelët marksistë kolumbianë të FARC-ut dhe ELN-së, të ndërpresin marrëdhëniet me Iranin dhe Hezbollahun.

Karakasi kundër Parisit

Nuk do të jetë e lehtë të bindësh hierarkët e vjetër të Maduros: dje, për shembull, ministri i Jashtëm dëboi dy nga tre diplomatët francezë që kishin mbetur në Karakas, duke i konsideruar si ndërhyrje të papranueshme deklaratat e presidentit Macron, udhëheqës i opozitës ndaj diktatorit të rrëzuar. Një tjetër “arrë e fortë” është ministri i Brendshëm, Diosdado Cabello, i akuzuar në vitin 2017 se kishte tentuar të organizonte vrasjen e Rubios, atëherë senator i Floridës. Por për momentin as ai dhe as vëllai i tij, një tjetër figurë e lartë e regjimit, nuk janë kapur: duket se po kërkohet edhe bashkëpunimi i tyre.