Muzgu i Donald Trump/ Analisti britanik: Ylli i presidentit amerikan po shuhet

Sipas analistit dhe komentatorit britanik Rafael Behr, presidenca e dytë e Donald Trump po përballet me një krizë të thellë strategjike dhe diplomatike. Lufta me Iranin, në vend që të forconte pozitat e SHBA-së, ka ekspozuar kufijtë e fuqisë amerikane dhe ka dobësuar marrëdhëniet me aleatët.

Behr argumenton se konflikti iranian është shndërruar në një pikë kthese për administratën Trump. Pas pritshmërive për një fitore të shpejtë, Teherani vazhdon të rezistojë, ndërsa Uashingtoni përballet me kosto të larta ushtarake dhe ekonomike. Sanksionet mbeten një nga instrumentet kryesore të presionit, por edhe ato kanë kufijtë e tyre.

Një problem edhe më i madh është konsumimi i rezervave ushtarake amerikane. Sipas Behr, konflikti ka reduktuar ndjeshëm stokun e municioneve dhe interceptorëve të kushtueshëm amerikanë. Kjo krijon pasoja përtej Lindjes së Mesme, veçanërisht për Ukrainën, e cila varet nga sistemet amerikane të mbrojtjes ajrore për t’u përballur me sulmet ruse.

Në të njëjtën kohë, mënyra se si Trump po menaxhon aleatët po krijon një tjetër problem strategjik. Në Evropë, kërkesat e tij ndaj aleatëve të NATO-s dhe qëndrimi i tij ndaj Rusisë kanë nxitur më shumë dëshirën për autonomi dhe mbrojtje nga pasiguria amerikane sesa një bashkëpunim të qëndrueshëm transatlantik.

Edhe aleatët e SHBA-së në Gjirin Persik, sipas Behr, kanë arsye të ndihen të zhgënjyer. Ata u gjendën në vijën e parë të konfliktit me Iranin, pa e kërkuar luftën, ndërsa prisnin garanci më të forta sigurie nga Uashingtoni.

Tensionet shtrihen edhe në Azi dhe Amerikën e Veriut. Vendimi për të ndërprerë një stërvitje të përbashkët me Korenë e Jugut dhe përkeqësimi i marrëdhënieve me Kanadanë tregojnë, sipas autorit, një diplomaci gjithnjë e më të paparashikueshme, ku presioni dhe kërcënimet zëvendësojnë aleancat tradicionale.

Behr e sheh këtë si një paradoks të presidencës Trump: një president që ka në dispozicion fuqinë më të madhe ekonomike dhe ushtarake në botë, por që po e konsumon këtë avantazh përmes vendimeve impulsive, presionit ndaj aleatëve dhe një përdorimi gjithnjë e më të kufizuar të mjeteve diplomatike.

Në fund, autori argumenton se Trump ende ka fuqi të konsiderueshme për të shkaktuar dëme dhe se presidenca e tij është larg përfundimit. Por ndryshimi kryesor është se pjesa tjetër e botës tashmë ka mësuar ta parashikojë sjelljen e tij dhe të manovrojë rreth saj.

Sipas Rafael Behr, epoka kur Trump shihej si një forcë e pandalshme po zbehet. Ajo që mbetet është një president me shumë pushtet, por me gjithnjë e më pak “municione” diplomatike për të imponuar vullnetin amerikan mbi botën.