Satani i vogël kthehet në ëngjëll/ Plani i fundit që ‘fut në kafaz’ ajatollahët dhe Pasdaranin

Makthi më i keq i Ajatollahëve dhe Pasdaranëve mund të bëhet realitet së shpejti. Vendet e Gjirit po nënshkruajnë marrëveshje dhe po forcojnë lidhjet e tyre tregtare me “Satanin e Vogël”, siç quhet Izraeli në Teheran dhe rrethinat e tij.

Për shkak të bllokadës së Ngushticës së Hormuzit (jo totale, pasi vetëm anijet “miqësore” të Republikës Islamike lejohen të kalojnë tranzit), shtetet e Gjirit, kryesisht Arabia Saudite, po shqyrtojnë rrugët e tubacioneve të naftës dhe gazit për të anashkaluar pikën e mbytjes dhe për të vazhduar eksportimin e gazit dhe naftës.

Sipas gazetës britanike Financial Times, disa vende arabe në rajon po shqyrtojnë seriozisht ndërtimin e tubacioneve që lidhin Gjirin Persik me Detin e Kuq, ose më keq, sipas ajatollahëve, me Detin Mesdhe, sepse në këtë rast tubacionet e naftës dhe gazit do të arrinin në Izrael, më konkretisht, në portin e Haifës.

Kjo është një pikë kthese e krahasueshme me Marrëveshjet e Abrahamit të vitit 2000, kur Bahreini dhe Emiratet e Bashkuara Arabe (të cilave më vonë iu bashkuan Maroku dhe Sudani) njohën shtetin hebre, i cili, së bashku me Shtetet e Bashkuara dhe me miratimin e Arabisë Saudite, ishin “drejtorët” e marrëveshjes.

Që kur Irani vendosi të vërë në rrezik të gjithë ekonominë botërore duke bllokuar Ngushticën e Hormuzit, ka dalë në pah vlera strategjike e tubacionit “Lindje-Perëndim”, i ndërtuar nga Arabia Saudite në vitet 1980 nga frika e një rigjallërimi të konfliktit midis Republikës Islamike dhe Irakut.

Përafërsisht 1,200 kilometra metal, çelik dhe kabllo transportojnë shtatë milionë fuçi naftë në ditë në portin e Yanbusë në Detin e Kuq: një rrugë jetike furnizimi në këto kohë krize.

Në këtë kuptim, rifillimi i projektit të Korridorit Imec (i mbështetur nga SHBA-të), i cili do të lidhë Indinë me Mesdheun, me portin izraelit të Haifës si pikën e tij të fundit, do të ishte vendimtar.

Sipas Financial Times, zgjidhja më e qëndrueshme për momentin nuk do të ishte krijimi i një tubacioni specifik: në një afat të shkurtër (nëse jo shumë të shkurtër), do të ishte më mirë të zgjerohej infrastruktura ekzistuese e energjisë e zonës, së bashku me ndërtimin e rrugëve dhe hekurudhave për t’i dhënë fund shantazhit iranian, një rrjet që do të “fuste në kafaz” ajatollahët dhe Pasdaranin, duke përfshirë vende si Siria, Jordania dhe Iraku.

Prandaj, kushtëzimi është i domosdoshëm, duke pasur parasysh kostot e tepërta që petromonarkitë e Gjirit do të duhet të përballojnë (midis 15 dhe 20 miliardë dollarëve), negociatat e vështira me aktorët e tjerë shtetërorë të përfshirë, konfigurimet e ndryshme gjeografike të shteteve dhe kërcënimin gjithmonë të pranishëm (mbi të gjitha) të ISIS-it.