“Flamingot” i kanë prishur rehatinë jo vetëm Ramës në Tiranë, por edhe disave në Bruksel

Shkruar nga Orlando Whitehead

“Si mund të shndërrohet një protestë lokale me disa mijëra pjesëmarrës në një spektakël ndërkombëtar?”, pyet kryeministri Edi Rama.

Por ai nuk është i vetmi që nuk dëshiron ta dëgjojë zërin e protestës, e cila shpërtheu kundër një projekti turistik luksoz të mbështetur nga Donald Trump në ishullin më të madh të Shqipërisë.

Ajo që në fillim u paraqit si një kundërshtim lokal ndaj një investimi të debatueshëm është shndërruar në një lëvizje qytetare me jehonë ndërkombëtare, e cila ngre pikëpyetje për mënyrën se si merren vendimet mbi pasuritë publike, zonat e mbrojtura dhe interesin publik në Shqipëri.

Rama, formalisht një socialist, është një politikan i kulturuar dhe elokuent. Ai gëzon vlerësim nga liderë evropianë me bindje të ndryshme politike dhe ka drejtuar samite të nivelit të lartë, duke u paraqitur si një nga zërat më të dëgjuar të Ballkanit Perëndimor në arenën ndërkombëtare.

Me shumë gjasa, ai do të ketë sërish një rol të rëndësishëm në samitin e ardhshëm të NATO-s. Në pamje të parë, ai përfaqëson profilin që Bashkimi Evropian dëshiron të shohë te një lider i një vendi kandidat. Për partnerët evropianë ai ka qenë prej vitesh një figurë e besueshme, e aftë të ruajë stabilitetin politik dhe ta mbajë Shqipërinë në kursin euroatlantik.

Edhe pse ka mbrojtur vazhdimisht anëtarësimin e plotë të Shqipërisë në Bashkimin Evropian, Rama ka treguar pragmatizëm politik, duke u shprehur i hapur edhe për modele të ndërmjetme integrimi. Kjo qasje diplomatike i ka siguruar mbështetje dhe simpati në institucionet evropiane.

Por protestat, që prej afro dy muajsh zhvillohen nën emrin “Revolucioni i Flamingove”, nuk po japin asnjë shenjë tërheqjeje. Përkundrazi, ato po tërheqin gjithnjë e më shumë vëmendjen e mediave ndërkombëtare, organizatave mjedisore dhe rrjeteve evropiane të shoqërisë civile.

Ky zhvillim përbën një shqetësim jo vetëm për Ramën, por edhe për aleatët e tij në Bashkimin Evropian. Në një kohë kur rezistenca ndaj zgjerimit të BE-së po zbutet gradualisht, reagimet e institucioneve evropiane ndaj revoltës qytetare në Shqipëri kanë qenë të kufizuara dhe të kujdesshme.

Kjo heshtje rrezikon të interpretohet si tolerim ndaj praktikave që, në vende të tjera kandidate ose anëtare të Bashkimit Evropian, do të përballeshin me kritika shumë më të forta.

“Shqipëria duhet të harmonizojë plotësisht legjislacionin e saj mjedisor me acquis-in evropian”, deklaroi presidenti i Këshillit Evropian, António Costa.

Një tjetër zhvillim me peshë politike erdhi nga Partia e Gjelbër Evropiane, e cila vendosi t’i bashkohet kauzës së protestuesve. Për të, flamingoja nuk është simbol i një përplasjeje politike, por i mbrojtjes së natyrës dhe biodiversitetit.

“Kur njerëzit në Shqipëri protestojnë për mbrojtjen e natyrës, është sikur të protestonin në rrugët tona”, deklaroi një zyrtar i lartë i kësaj force politike.

Megjithatë, ky interpretim prek vetëm një pjesë të realitetit.

Protesta nuk ka në qendër vetëm flamingot apo një ekosistem të rrallë. Ajo sfidon mënyrën se si ushtrohet pushteti, mënyrën se si merren vendimet për pronën publike dhe nivelin e garancive demokratike në një vend që synon të bëhet pjesë e Bashkimit Evropian.

Pikërisht për këtë arsye, protesta nuk përbën vetëm një problem mjedisor. Ajo po shndërrohet në një provë politike për qeverinë e Edi Ramës dhe në një test të besueshmërisë së aleatëve të tij evropianë, në një moment kur balanca politike në Këshillin Evropian po anon gjithnjë e më shumë drejt forcave të djathta./ “Euractiv”