Kush po i bllokon rrugët e Tiranës? “Flamingot” apo mbështetësit e Berishës?

Goxhaj kundër bllokimit të rrugëve: “Është vetëvrasje politike” – ndërsa debati për protestat dhe kaosin në trafik përshkallëzohet

Tirana vijon të jetë në qendër të një debati të fortë politik dhe qytetar për mënyrën se si zhvillohen protestat dhe aksionet opozitare në kryeqytet. Përplasja politike është zhvendosur në rrugë, ndërsa bllokimet e akseve dhe kryqëzimeve kanë sjellë debate të forta mes qytetarëve dhe protestuesve.

Në këtë situatë ngrihet një pyetje që kërkon një përgjigje të qartë:

Kush po i bllokon realisht rrugët dhe kryqëzimet e Tiranës – protestuesit e “Flamingos” apo mbështetësit e Sali Berishës?

Debati merr një tjetër dimension pas qëndrimit të Dritan Goxhajt, një prej drejtuesve të protestës “Flamingo”, i cili ka dalë hapur kundër idesë që mosbindja civile duhet të nënkuptojë bllokimin e rrugëve.

Goxhaj: Bllokimi i rrugëve është “vetëvrasje” politike

Goxhaj ka kundërshtuar konceptin se mosbindja civile duhet të barazohet me bllokimin e rrugëve.

Sipas tij, një veprim i tillë do të dëmtonte pikërisht qytetarët që përbëjnë bazën e protestës. Shumica e tyre, argumenton Goxhaj, mbërrijnë në tubime pasi kanë përfunduar orarin e punës.

Nëse rrugët bllokohen, këta qytetarë mund të mbeten vetë në trafik dhe të mos arrijnë në kohë në shtëpitë e tyre apo më pas në protestë.

Pikërisht për këtë arsye, Goxhaj e ka cilësuar bllokimin e rrugëve si një “vetëvrasje” politike.

Sipas tij, një protestë nuk mund të dëmtojë njerëzit që synon të përfaqësojë dhe mobilizojë.

Ky qëndrim e bën edhe më të rëndësishme pyetjen se kush është përgjegjës për bllokimet e rrugëve në kryeqytet.

Nëse drejtuesit e “Flamingos” shprehen kundër bllokimit, atëherë duhet parë konkretisht se kush po i mbyll rrugët, cilat akse preken dhe në çfarë orari zhvillohen këto bllokime.

Strategjia e “Flamingos”: presion politik pa paralizuar qytetin

Goxhaj e lidh strategjinë e protestës me vazhdimësinë dhe krijimin e një fryme të qëndrueshme kundërshtuese.

Sipas tij, kalimi i ditës së 100-të të protestës rrit koston politike për institucionet dhe mazhorancën, sidomos në prag të zgjedhjeve lokale.

Në këtë logjikë, qëllimi nuk është thjesht organizimi i një tubimi të radhës, por krijimi i një presioni të vazhdueshëm qytetar.

Goxhaj nuk e paraqet protestën si një parti të ardhshme politike. Përkundrazi, ai e sheh atë si një hapësirë që mund të nxisë kandidatë të pavarur dhe alternativa të reja në bashki të ndryshme.

Sipas kësaj qasjeje, qytetarët duhet të organizohen lokalisht, pa pasur nevojë për autorizim nga një qendër drejtuese.

Objektivi i deklaruar është ndryshimi i sistemit politik, dhe jo zëvendësimi i një partie tradicionale me një tjetër.

Përballë kësaj qasjeje, aksioni opozitar

Në krahun tjetër janë protestat dhe aksionet e mbështetësve të Sali Berishës, të cilët e kanë përdorur mosbindjen civile si një prej formave të presionit politik ndaj qeverisë.

Në aksionet opozitare, bllokimi i rrugëve është parë si një mënyrë për të rritur presionin dhe për ta bërë protestën më të ndjeshme për institucionet.

Por kjo strategji ka një kosto të drejtpërdrejtë për qytetarët.

Kur bllokohet një kryqëzim apo aks kryesor, trafiku shpërndahet në rrugët alternative, krijohen kolona dhe mijëra qytetarë përfshihen në një situatë që nuk lidhet drejtpërdrejt me përplasjen politike.

Këtu lind edhe një prej dilemave më të mëdha të protestës:

A mund të jetë efektive një protestë nëse për të ushtruar presion ndaj qeverisë penalizon qytetarët e zakonshëm?

Protesta është e drejtë, por bllokimi është një tjetër çështje

E drejta për protestë është një element themelor i demokracisë. Qytetarët kanë të drejtë të shprehin pakënaqësinë e tyre dhe të kërkojnë ndryshim.

Por njëkohësisht, qytetarët që nuk marrin pjesë në protestë kanë të drejtë të lëvizin lirshëm.

Kjo është arsyeja pse deklarata e Goxhajt është e rëndësishme në debatin aktual.

Ai nuk e kundërshton protestën dhe as nevojën për aksion qytetar. Kundërshton konkretisht idenë se bllokimi i rrugëve është mënyra e duhur për ta bërë këtë aksion efektiv.

Madje, sipas tij, një strategji e tillë mund të prodhojë efektin e kundërt: të largojë qytetarët nga protesta në vend që t’i afrojë ata.

Tirana nuk mund të bëhet peng i përplasjes politike

Në fund të fundit, Tirana nuk është vetëm skena ku përplasen mazhoranca dhe opozita. Është qyteti ku çdo ditë lëvizin qindra mijëra qytetarë.

Një protestë mund të jetë e fuqishme edhe pa paralizuar qytetin.

Dhe pikërisht këtë argumenton Dritan Goxhaj kur e quan bllokimin e rrugëve “vetëvrasje” politike.

Nëse qëllimi është të mobilizohen qytetarët, atëherë është e vështirë të justifikohet një strategji që i pengon ata të shkojnë në shtëpi, në punë apo edhe në vetë protestën.

Prandaj, përtej përplasjeve politike, mbetet një pyetje konkrete:

Kush po i bllokon rrugët dhe kryqëzimet e Tiranës?