DOKTORI TELEFONON BEOGRADIN: NA DUHET URGJENT VUÇIÇI PER TE RREZUAR RAMEN NGA PUSHTETI

Nëse politika shqiptare do të kishte një çmim për skenarin më absurd, Sali Berisha do të ishte kandidat serioz.

Prej vitesh, ai e ka përdorur afrimin e Edi Ramës me Aleksandar Vuçiçin si një nga armët e tij politike kundër kryeministrit.

Por, në teatrin e pafund të pushtetit, imagjinata nuk njeh kufij: po sikur, për ta rrëzuar Ramën, Berishës do  t’i duhej pikërisht hija e atij, Vuçiçi që doktori e ka përdorur si argument kundër rivalit të tij?

Jo, nuk bëhet fjalë për ndonjë marrëveshje të fshehtë, as për një telefonatë misterioze mes Tiranës dhe Beogradit. Është një metaforë. Një satirë për një politikë që, në përpjekjen për të mundur kundërshtarin, rrezikon të ngatërrojë parimet me taktikat, patriotizmin me retorikën dhe interesin kombëtar me interesin për të zënë karrigen e kryeministrit.

Përfytyrojeni skenën: Berisha del në protestë dhe kërkon largimin e Ramës. Turma brohoret, flamujt valëviten, mikrofonat regjistrojnë çdo fjalë. Por, në prapaskenë, dikush vëren një mungesë të rëndësishme në skenar.

— Doktor, po kush do të na ndihmojë ta rrëzojmë Ramën?

— Populli!

— Po nëse nuk mjafton populli?

— Telefonoini Vuçiçit

Dhe ja ku fillon komedia.

Për vite me radhë, marrëdhëniet Rama–Vuçiç kanë qenë një nga fushat ku Berisha ka goditur politikisht kryeministrin. Ballkani i Hapur, fotografitë diplomatike dhe afrimi me Beogradin janë kthyer në municion për akuzat e opozitës.

Por satira ka një zakon të keq: merr argumentet e politikanëve dhe ua kthen nga ana tjetër.

Nëse Rama akuzohet se i ka dhënë Vuçiçit shumë hapësirë në politikën rajonale, atëherë Berisha, në këtë skenar imagjinar, mund të shpallet fitues i çuditshëm i një konkursi diplomatik: si ta luftosh kundërshtarin me armën që ke përdorur për ta akuzuar atë?

Nuk është e nevojshme që Vuçiçi të zbresë në Tiranë, të marrë mikrofonin apo të mbajë një fjalim në bulevard. Mjafton të jetë i pranishëm në imagjinatën e skenaristit. Një karrige bosh, një flamur serb në sfond dhe një pyetje e vetme do të mjaftonin për ta kthyer protestën në një episod të ri të komedisë politike ballkanike.

Berisha kërkon të rrëzojë Ramën. Rama i kujton opozitës marrëdhëniet e tij me Serbinë. Opozita ia kthen me akuzat për Beogradin. Dhe Vuçiçi, pa lëvizur nga vendi, fiton një tjetër rol në politikën shqiptare.

Sot, Vuçiçi mund të jetë simboli i rrezikut që, sipas opozitës, sjell politika e Ramës. Nesër, në një skenar të imagjinuar, emri i tij mund të shndërrohet në një mjet për ta bërë betejën kundër Ramës edhe më dramatike.

Në fund, publiku mbetet gojëhapur dhe me të drejtë pyet: Eshtë një strategji politike apo është audicion për një rol në serialin e pafund të pushtetit.

Rama ka interesin e vet politik të mbrojë bilancin e qeverisjes dhe zgjedhjet e tij diplomatike. Berisha ka interesin e vet politik të dobësojë qeverinë dhe të bindë qytetarët se opozita përfaqëson alternativën. Deri këtu, gjithçka është pjesë e një demokracie pluraliste.

Problemi nis kur beteja për pushtetin zëvendëson debatin për mënyrën se si duhet ushtruar pushteti. Kur njëra palë e përdor tjetrën si argument për çdo problem dhe kur emrat e liderëve bëhen më të rëndësishëm se çështjet që prekin qytetarët.

Në këtë kuptim, Rama dhe Berisha mund të përfundojnë të bllokuar në të njëjtën komedi, dhe në lozhën e kësaj shfaqjeje imagjinare, Vuçiçi mund të jetë mysafiri që nuk ka blerë biletë, nuk ka ardhur në sallë, por për të cilin flasin të gjithë.

Nëse Berisha kërkon ta rrëzojë Ramën, rruga politike kalon përmes qytetarëve, votës, mobilizimit demokratik dhe një alternative bindëse qeverisëse. Nuk kalon përmes fantazive për ndihmë nga Beogradi, as përmes një parade të pafund akuzash që e lënë programin në hije.

Por si metaforë, ideja e një Berishe që kërkon ndihmën e Vuçiçit për të mundur Ramën përmbledh një paradoks të mprehtë: politikanët mund ta përdorin kundërshtarin e kundërshtarit si personazh në skenarin e tyre, por nuk mund ta zëvendësojnë me të një program për vendin.

Prandaj, në protestën e radhës, ndoshta organizatorët duhet të mendojnë për një tribunë më të madhe. Një vend për Berishën, një për Ramën — të paktën në debatet politike — dhe një karrige bosh për Vuçiçin.

Jo sepse ai është ftuar realisht. Por sepse, në këtë komedi, hija e tij duket se ka fituar një rol të përhershëm.

Dhe ndërsa politikanët debatojnë se kush e ka më afër Beogradin, kush e mbron më mirë Kosovën dhe kush e meriton pushtetin, qytetarët mund të bëjnë një pyetje shumë më të thjeshtë: Po Shqipërinë, kush e ka në program?