Dilema tragjike e Trumpit: Të godasë Iranin apo të ruajë arsenalin amerikan

Sipas zyrtarëve aktualë dhe ish-zyrtarëve të mbrojtjes amerikane të cituar në raportime, pesë muaj luftë kanë ushtruar presion të madh mbi arsenalin amerikan, veçanërisht mbi armët me rreze të gjatë dhe sistemet e mbrojtjes ajrore.

Disa vlerësime flasin për rezerva që, në varësi të llojit të municionit, kanë zbritur në nivele shumë më të ulëta se objektivat që Pentagoni do të dëshironte të kishte në dispozicion.

Shqetësimi më i madh lidhet me interceptorët e sistemeve Patriot dhe THAAD. Këto armë janë thelbësore për mbrojtjen ndaj raketave balistike, por rezervat e tyre janë nën presion të madh pas përdorimit intensiv në konfliktet e viteve të fundit.

Situata krijon një dilemë të vështirë për Washingtonin: sa më shumë të përshkallëzojë luftën me Iranin, aq më shumë municione do të nevojiten jo vetëm për sulme, por edhe për mbrojtjen e bazave dhe forcave amerikane në rajon.

Në rast të një sulmi të ri amerikan, Teherani pritet të përgjigjet me raketa dhe dronë ndaj objektivave amerikane dhe vendeve aleate në Lindjen e Mesme. Për këtë arsye, mungesa e interceptorëve mund ta bëjë çdo përshkallëzim të ri shumë më të kushtueshëm dhe të rrezikshëm.

Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Pete Hegseth, ka kërkuar miliarda dollarë për rimbushjen e rezervave, ndërsa Pentagoni ka lidhur tashmë kontrata të reja me industrinë e mbrojtjes.

Problemi është koha. Kontratat e reja nuk nënkuptojnë furnizim të menjëhershëm. Prodhimi i shumë sistemeve kërkon vite dhe, për disa prej tyre, kapaciteti i industrisë amerikane nuk pritet të përmbushë plotësisht kërkesën deri rreth vitit 2030.

Presidenti Donald Trump ka hedhur poshtë publikisht raportet për mungesa të municioneve, duke i cilësuar pretendimet si të rreme. Edhe Pentagoni ka mohuar se Shtetet e Bashkuara nuk kanë kapacitetet e nevojshme për të ndërmarrë një operacion ushtarak nëse presidenti do ta urdhëronte.

Megjithatë, debati mbi rezervat amerikane nuk është i ri. Lufta në Ukrainë dhe përdorimi intensiv i raketave në konfliktet në Lindjen e Mesme kanë treguar se ritmi i konsumit mund të jetë shumë më i shpejtë se ai i prodhimit.

Për sistemet Patriot, për shembull, prodhimi është rritur ndjeshëm krahasuar me periudhën para pushtimit rus të Ukrainës, por ende mbetet nën nivelin që kërkon një konflikt të zgjatur.

Kjo situatë e vendos administratën Trump përballë një zgjedhjeje të vështirë. Një përshkallëzim i ri ushtarak mund të kërkojë sasi të mëdha municionesh, ndërsa një konflikt i zgjatur do ta shtonte edhe më tej presionin mbi arsenalin amerikan.

Në të njëjtën kohë, Irani ka vazhduar të zhvillojë kapacitetet e tij raketore dhe dronët sulmues, duke e bërë më të ndërlikuar llogaritjen strategjike të Washingtonit.

Për këtë arsye, beteja nuk po zhvillohet vetëm në fushën ushtarake. Ajo po kthehet gjithnjë e më shumë në një betejë për prodhimin, furnizimin dhe kohën.

Dhe pikërisht këtu qëndron dilema e madhe e Washingtonit: si të mbajë presionin ndaj Iranit, pa konsumuar rezervat që i duhen për t’u përballur me kërcënime të tjera strategjike në botë.