Mijëra euro te dentisti, po fatura ku është?/ Kush kontrollon pagesat në klinikat dentare?

Një implant, disa kurora, një protezë e plotë apo një rehabilitim kompleks dentar mund t’i kushtojë një pacienti mijëra euro.

2 mijë.

5 mijë.

10 mijë euro.

Ndonjëherë edhe më shumë.

Por pas një pagese të tillë lind një pyetje shumë e thjeshtë:

FATURA KU ËSHTË?

Në një sektor ku çmimet e trajtimeve mund të arrijnë në mijëra euro për një pacient të vetëm, mënyra se si regjistrohen këto pagesa duhet të jetë po aq transparente sa në çdo aktivitet tjetër ekonomik.

Dhe pikërisht këtu ngrihet një çështje që meriton kontroll nga institucionet:

Sa nga paratë që qarkullojnë në klinikat dentare deklarohen dhe fiskalizohen realisht?

Ligji është i qartë për një pikë thelbësore.

Administrata Tatimore përcakton se çdo shitje malli apo kryerje shërbimi që është pjesë e një aktiviteti tregtar është objekt faturimi dhe se tatimpaguesi duhet të lëshojë faturë të fiskalizuar. Për transaksionet me para në dorë, Tatimet sqarojnë gjithashtu se printimi i faturës është i detyrueshëm, me përjashtimet specifike të parashikuara për shërbimet elektronike.

Këtu duhet bërë një dallim i rëndësishëm.

Shërbimet shëndetësore të kryera nga stomatologët janë të përjashtuara nga TVSH-ja.

Por përjashtimi nga TVSH-ja nuk do të thotë përjashtim nga faturimi dhe deklarimi i transaksionit.

Pra pyetja nuk është nëse pacienti duhet të paguajë TVSH mbi ndërhyrjen dentare.

Pyetja është:

A regjistrohet në sistem shuma reale që pacienti paguan?

Nëse një trajtim kushton 2 mijë euro, a lëshohet faturë për 2 mijë euro?

Nëse kushton 5 mijë, a regjistrohen 5 mijë?

Po kur pacienti paguan me këste?

Po kur pagesa bëhet cash?

Po kur klinika jep vetëm një preventiv, një shënim të thjeshtë apo një dokument mjekësor, por jo faturën fiskale të pagesës?

Këto nuk janë pyetje të parëndësishme.

Fiskalizimi është pikërisht mekanizmi përmes të cilit shteti kontrollon qarkullimin ekonomik të një biznesi.

Vetë Administrata Tatimore deklaron se sistemi është ndërtuar për të reduktuar ekonominë informale dhe për të identifikuar aktivitetet që nuk deklarojnë të ardhurat sipas ligjit.

Dhe në stomatologji kemi një karakteristikë që e bën çështjen veçanërisht interesante:

një numër relativisht i vogël pacientësh mund të gjenerojë xhiro shumë të lartë.

Dhjetë pacientë me trajtime nga 5 mijë euro secili përfaqësojnë 50 mijë euro qarkullim.

Njëqind pacientë të tillë përfaqësojnë 500 mijë euro.

Prandaj edhe një diferencë e vogël mes shërbimeve të kryera dhe atyre të deklaruara mund të prodhojë shifra të konsiderueshme.

Kjo nuk do të thotë se klinikat dentare në Shqipëri nuk deklarojnë të ardhurat.

Një përgjithësim i tillë do të ishte i padrejtë dhe i pambështetur.

Ka klinika që punojnë sipas rregullave, lëshojnë faturat dhe deklarojnë aktivitetin e tyre.

Por pikërisht madhësia e pagesave në këtë sektor e bën të domosdoshme një përgjigje nga Administrata Tatimore:

SA KONTROLLE JANË USHTRUAR NË KLINIKAT DENTARE?

Sa raste moslëshimi faturash janë konstatuar?

Sa është qarkullimi i deklaruar nga sektori?

Sa subjekte stomatologjike rezultojnë aktive?

Sa prej tyre janë kontrolluar gjatë viteve 2025 dhe 2026?

Sa penalitete janë vendosur për mosfaturim ose deklarim të pasaktë?

Dhe a ekziston një analizë risku specifike për klinikat ku kryhen trajtime me vlera mijëra euro për pacient?

Tatimet e konsiderojnë moslëshimin e dokumentacionit tatimor shkelje dhe legjislacioni parashikon masa kur konstatohen kundërvajtje në faturim apo deklarime të pasakta.

Por kontrolli nuk mund të mbështetet vetëm te inspektori që hyn rastësisht në një klinikë.

Në epokën e fiskalizimit, shteti disponon të dhëna për të krahasuar qarkullimin e deklaruar, madhësinë e aktivitetit, numrin e punonjësve dhe profilin ekonomik të subjektit.

Prandaj pyetja është edhe institucionale:

A ËSHTË STOMATOLOGJIA NJË SEKTOR QË TATIMET E KONSIDEROJNË ME RISK PËR INFORMALITET?

Sepse bëhet fjalë për një aktivitet të licencuar. Legjislacioni shqiptar parashikon licencim të posaçëm për klinikat dhe kabinetet stomatologjike.

Kjo do të thotë se institucionet mund të dinë jo vetëm kush ushtron aktivitet, por edhe ku ushtron aktivitet.

Atëherë krahasimi është i mundshëm:

LICENCA – NIPT – FISKALIZIM – QARKULLIM.

Dhe aty mund të shihet nëse sistemi funksionon.

Sepse pacienti që paguan mijëra euro nuk po blen një shërbim informal mes dy individësh.

Ai po paguan një biznes të licencuar.

Dhe në fund të çdo trajtimi duhet të ekzistojnë dy gjëra:

DOKUMENTI MJEKËSOR PËR SHËRBIMIN QË MORI.

Dhe:

FATURA PËR PARATË QË PAGOI.

Prandaj pyetja që ngrihet është e thjeshtë:

MIJËRA EURO TE DENTISTI — PO FATURA KU ËSHTË?