Qeveria me zyra të reja…në kafene, por hallet e shqiptarëve nuk zgjidhen me ekspres të shkurtër

Në Shqipëri duket se po lind një model i ri qeverisjeje. Nuk kërkon më zyra, sportele, dosje apo korridore institucionesh. Mjafton një tavolinë, disa filxhanë kafeje, një aparat fotografik dhe një postim në rrjetet sociale.

Kështu e sheh deputeti demokrat Luçiano Boçi mënyrën e re të takimeve të ministrave dhe deputetëve të mazhorancës me qytetarët, të cilën e ironizon si “Republika e Kafenesë”.

Në reagimin e tij, Boçi e ndërton të gjithë kritikën mbi një kontrast të thjeshtë: qytetari shkon me probleme konkrete, ndërsa pushteti shkon me kamera.

Pronë, shkollë, rrugë, punësim, administratë apo një hall tjetër që pret zgjidhje prej kohësh. Qytetari ulet përballë përfaqësuesit të qeverisë dhe flet.

Por, sipas Boçit, përpara se të vijë përgjigjja, vjen fotografia.

Pastaj postimi.

Pastaj hashtag-u.

Dhe në fund, premtimi.

Zgjidhja? Ajo mbetet për një tjetër takim.

Boçi e përshkruan me ironi këtë transformim si kalimin nga “administrata digjitale” tek “administrata me ekspres”. Nëse dera e ministrisë nuk hapet, thotë ai, qytetari tashmë ka një alternativë: të gjejë kafenenë ku ndodhet ministri apo deputeti.

Në këtë version të ri të komunikimit politik, duket sikur edhe halli i qytetarit ka marrë një menu.

Për problemin e pronës: një kafe.

Për rrugën: një foto.

Për shkollën: një premtim.

Për punësimin: një postim.

Për përgjegjësinë: një hashtag.

Dhe për llogaridhënien: një buzëqeshje për kamerën.

Ironia bëhet edhe më e fortë kur Boçi sugjeron se skenari është pothuajse gjithmonë i njëjtë. Ndryshon vetëm lokali. Ndryshon tavolina. Ndryshon sfondi.

Por fotografia mbetet.

Ministri ulet. Qytetari flet. Kamera regjistron. Postimi publikohet.

Dhe pushteti mund të deklarojë se ishte përsëri “pranë njerëzve”.

Kështu, sipas deputetit demokrat, qeverisja rrezikon të shndërrohet nga një sistem institucionesh në një rrjet tavolinash kafenesh, ku çdo takim mund të shitet si dëshmi e një qeverie që dëgjon qytetarët.

Por dëgjimi nuk është domosdoshmërisht zgjidhje.

Dhe një fotografi nuk është përgjigje.

Këtu qëndron edhe goditja kryesore e ironisë së Boçit: qytetari nuk kërkon thjesht të dëgjohet. Ai kërkon që dikush të bëjë punën që duhet të bëjë shteti.

Në vend të një institucioni që zgjidh problemin, merr një tavolinë.

Në vend të një vendimi, merr një premtim.

Në vend të përgjegjësisë, merr një postim.

Dhe në vend të ndryshimit, merr një tjetër fotografi.

Në këtë “Republikë të Kafenesë”, edhe propaganda duket se ka gjetur mënyrën e vet për të funksionuar: filxhani bosh duhet të duket plot.

Mjafton shkuma.

Mjafton fotografia.

Mjafton këndi i kamerës.

Mjafton një përshkrim optimist poshtë fotos.

Ndërsa jashtë kornizës mbeten gjërat që nuk futen dot në fotografi: pritja, burokracia, problemet e pazgjidhura dhe qytetari që largohet nga tavolina me të njëjtin hall me të cilin erdhi.

Në fund, metafora e Boçit mbetet e thjeshtë, por therëse:

Qytetari kërkon shtet. Pushteti i ofron një tavolinë.

Qeveria pi kafenë.

Kamera kap momentin.

Propaganda lexon filxhanin.

Dhe kur mbaron spektakli, vjen kamarieri me faturën.

Sepse në Republikën e Kafenesë, kafeja mund të jetë e qeverisë, fotografia mund të jetë e propagandës, por faturën – si gjithmonë – e paguan qytetari.