Nga kritikat e hershme për “përçarje” te akuzat e sotme për mungesë demokracie në PD

Analisti Roland Bejko ka rikthyer në qendër të debatit kritikën ndaj drejtimit aktual të Partisë Demokratike dhe veçanërisht ndaj rolit të Sali Berishës në opozitë. Në deklaratën e tij të fundit, Bejko pretendoi se PD nuk ka interes për ndryshime të thella, se demokracia përdoret më shumë si retorikë dhe se drejtimi aktual i partisë nuk po kërkon një reformim real të saj.

Në vitin 2023, kur ishte ende pjesë e garës politike brenda kampit demokrat, Roland Bejko mbajti një qëndrim të ashpër ndaj rikthimit të Sali Berishës në krye të opozitës. Ai deklaronte se Berisha nuk ishte faktori që mund të sillte fitoren e PD-së dhe e akuzonte se përçarja e opozitës i shërbente humbjes së saj. Në atë periudhë, Bejko argumentonte se një lider që kërkonte fitoren e opozitës duhet të bashkonte të gjithë faktorët opozitarë dhe jo të krijonte ndarje brenda kampit demokrat.

Sot, qëndrimi i tij është konsoliduar edhe më tej kundër mënyrës së drejtimit të PD-së nën ndikimin e Berishës. Ndërsa më parë kritika e tij ishte kryesisht e fokusuar te efekti elektoral i Berishës dhe te përçarja e opozitës, tani ai e zhvendos debatin te mënyra e funksionimit të brendshëm të partisë, duke pretenduar se demokracia brenda saj nuk është reale dhe se ndryshimet e thella nuk janë në interes të drejtimit aktual.

Pra, ndryshimi kryesor në qëndrimin e Bejkos është se dikur argumenti i tij ishte: “Berisha e dëmton PD-në në zgjedhje dhe nuk e bashkon opozitën”, ndërsa sot argumenti është zgjeruar: “problemi është modeli i drejtimit dhe mungesa e një demokracie të brendshme”.

Sa i përket pretendimit se PD nuk ka interes për reforma të thella, kjo është një çështje interpretimi politik. Fakt është se PD ka kaluar një periudhë të gjatë përplasjesh të brendshme pas vitit 2021, me ndarjen mes grupimit të Sali Berishës dhe drejtimit të mëparshëm të partisë. Por për të provuar se drejtuesit e saj nuk duan ndryshim, nevojiten më shumë prova sesa vetëm kritika politike.

Edhe deklarata e Bejkos për ligjin e investimeve strategjike dhe qëndrimet e deputetëve demokratë është një pikë që kërkon nuancim. Është e vërtetë që opozita ka pasur raste ku votimet dhe qëndrimet nuk kanë qenë të njëjësuara. Megjithatë, një abstenim apo një votim i ndryshëm nuk është automatikisht provë për marrëveshje politike. Për këtë duhen fakte konkrete mbi negociata apo marrëveshje.

Një element që duhet marrë parasysh është edhe pozicioni politik i vetë Bejkos. Ai ka qenë pjesë e strukturave të PD-së dhe kandidat i saj në zgjedhje, por më pas është larguar nga linja e shumicës së kësaj force politike dhe ka mbajtur një qëndrim kritik ndaj Berishës. Kjo nuk e bën automatikisht të pavlefshme analizën e tij, por është një kontekst që ndikon në mënyrën se si interpretohen deklaratat e tij.

Nga ana tjetër, ajo që Bejko nuk përmend në kritikën e tij është se kriza e PD-së nuk lidhet vetëm me Berishën, por edhe me probleme më të gjera të opozitës shqiptare: mungesën e një modeli të qëndrueshëm organizimi, përplasjet e brendshme, problemet me lidershipin dhe vështirësinë për të krijuar një alternativë të besueshme përtej konfliktit të brendshëm.