‘I vura qese në kokë’/ Vrau gruan me çekiç, rrëfimi makabër i shqiptarit

Imazhi i një gruaje jobesnike dhe një nënë të keqe u përpoq të portretizohej “artistikisht” këtë të martë në Gjykatën greke, ku 39-vjeçari Kastriot Cenko doli para togave të zeza dhe dha dëshminë e tij sa i përket vrasjes së bashkëshortes së tij, Alba Cenkos, në fund të nëntorit të vitit 2024.

Gjatë dëshmisë së tij në Gjykatën e Krimeve të Rënda, 39-vjeçari u përpoq të justifikonte krimin duke pretenduar se marrëdhënia me bashkëshorten kishte vite që ishte e tensionuar. Ai deklaroi se Alba kishte lidhje jashtëmartesore dhe se pak para ngjarjes i kishte thënë se njëri prej fëmijëve nuk ishte i tij.

“U habita kur ajo më tha se njëri nga fëmijët tanë nuk ishte i imi, ajo kishte një lidhje jashtëmartesore me një shoqe fëmijërie”, pohoi Cenko gjatë mbrojtjes së tij, duke u përpjekur të fajësonte viktimën, të cilën tha se e donte shumë!

Sipas aktakuzës, 39-vjeçari shqiptar, pasi e goditi gruan e tij me çekiç, e mbyti me kabllin e karikuesit. Më pas, ai e çoi trupin e saj në papafingo të shtëpisë së tyre dhe e fshehu atje për një javë.

Gjatë kësaj kohe, fëmijët e çiftit, tani 13 dhe 11 vjeç, vazhduan jetën e tyre të përditshme brenda shtëpisë dhe i pandehuri luajti rolin e burrit të shqetësuar, madje duke luajtur një rol në shfaqje si për të afërmit e gruas ashtu edhe për fëmijët e tij.

Konkretisht,  me telefonin e Alba Cenkos ai u dërgoi mesazh dy djemve të tyre duke u thënë se “mamaja iku për të mbledhur para, ajo shkoi larg dhe do të vonojë të kthehet”. Në të njëjtën kohë, 39-vjeçari po përpiqej gjithashtu të çorientonte të afërmit e gruas, duke i dërguar mesazhe nga celulari motrës së saj për ta qetësuar.

Duke u paraqitur si viktima, ai i shkroi kunatës së tij se 32-vjeçarja Alba ishte mirë dhe se ajo ishte larguar për në Itali me një shoqe , duke e nxitur të mos fliste me autoritetet, sepse do të humbiste punën.

Mirëpo pas gjithë këtyre përpjekjeve për të fshehur vrasjen e bashkëshortes së tij, më në fund 39-vjeçari u dorëzua dhe telefonoi policinë.  Ndërkhëe që diten e sotme gjatë dëshmisë së tij

Sot, gjatë mbrojtjes së tij në gjykatë, i pandehuri fillimisht kërkoi falje dhe përshkroi me detaje jetën e tij familjare me viktimën.

“E doja shumë”, tha ai dhe pohoi se për shumë vite marrëdhënia e tij me viktimën kishte qenë problematike. “Më lejoni të kërkoj falje përsëri. Unë dhe Alba u takuam në vitin 2011 dhe në fillim marrëdhënia jonë po shkonte mirë. Problemet filluan kur ai mori fëmijën dhe u largua”, pohoi ai, duke argumentuar se pasi bashkëshortja u kthye në shtëpi herën e parë, ajo u largua përsëri nga shtëpia e tyre, duke marrë përsëri me vete fëmijën e tyre të mitur.

“Problemet filluan në vitin 2013 kur ajo iku përsëri me fëmijën. Iku për një ditë. Nuk më kishte thënë se ku po shkonte. Iku me motrën e saj. Kishte shkuar te prindërit e saj”, tha ai.

Gjyqtari: Pse iku?

I pandehuri: Nuk e di, nuk më shpjegoi. Nuk më dha përgjigje të qarta. U ktheva dhe e mora. E doja…

Sipas asaj që mediat greke kanë raportuar, gjatë kësaj seance 39-vjeçari e ka përshkruar veten si një njeri punëtor, të palodhur dhe familjar, ndërsa bashkëshorten e tij si një nënë jobesnike, provokuese, të keqe dhe madje abuzuese ndaj tij.

“Më kishte shtyrë poshtë shkallëve, vishej sikur po shkonte në një festë”, tha ai në një moment gjatë mbrojtjes së tij dhe nënkuptoi qartë se viktima po takonte të dashurin e saj në apartamentin e familjes së tyre.

“Punoja gjithë ditën dhe pasdite shkoja në shkollë për të marrë fëmijët. Ajo punonte si pastruese nga ora 6 deri në 9 të mëngjesit. Pas kësaj, pothuajse nuk e gjeta kurrë në shtëpi. Kur e pyesja, më thoshte se pastronte shtëpi. Tha se punonte tre punë. Ne ishim larguar…”.

Pastaj, duke dhënë versionin e tij të krimit të tmerrshëm që kreu dhe çfarë ndodhi atë natë në dhomën e gjumit të shtëpisë së tyre, 39-vjeçari pohoi: “Ishte ora 1:30 e mëngjesit. U zgjova dhe e dëgjova duke folur në telefon. Tha se do ta merrte fëmijën dhe do të largohej. Dhe personi tjetër me të cilin po fliste pranoi. Ishte në banjo dhe po fliste me altoparlant. I tha: “Hyr në dhomë dhe mund të flasim.” Erdhi dhe e pyeta se me kë po fliste. Nuk më tha dhe i thashë se e dëgjova. Më tha se nuk po i ofroja asgjë dhe se djali ynë i vogël dukej si babai i tij dhe jo si unë. Ai më tha se fëmija nuk ishte i imi. Isha i hutuar… Nuk e kuptova si e bëri, si arrita në atë pikë. Isha i hutuar që fëmija nuk ishte i imi. Ishte hera e parë që ma tha këtë dhe ma tha me shumë ironi”.

Duke vazhduar, Kastriot Cenko pohoi: “Kur e godita me çekiç, ajo ra në shtrat, nuk mbaj mend se si përfundoi kablli në dorën time. Edhe atëherë, nuk kuptova asgjë. Sytë e saj ishin të mbyllur për disa sekonda dhe pastaj, pasi e futa kabllin, u përpoqa ta sjell në vete…”

Gjykatësi: Kur e patë të binte në shtrat, cili ishte mendimi juaj i parë? I

I pandehuri: Nuk po mendoja asgjë në atë kohë….

Gjykatësi: Pra, kur filluat të kuptonit se çfarë po bënit?

I pandehuri: Kur e shtrydha me kabllin, po përpiqesha ta sjell në vete. I masazhova gjoksin. Ajo nuk po merrte frymë.

Gjykatësi: Si mund të marrë frymë me kabllin në qafë?

I pandehuri: Nuk isha shëruar plotësisht për të kuptuar se çfarë kisha bërë…

Duke vazhduar, i pandehuri pohoi se e vetmja gjë për të cilën mendonte ishte të mos i linte fëmijët të zgjoheshin dhe të shihnin nënën e tyre të vdekur. “U ngrita në mëngjes, shkova në punë dhe takova vëllain tim…” tha ai dhe vazhdoi: “E vetmja gjë që mendoja ishte se si të gjeja një mënyrë për t’ua thënë fëmijëve, për t’ua thënë të gjithëve. E ngrita në papafingo me shumë vështirësi. Ku do ta lija? Në dollap? Fëmijët do ta hapnin për të marrë rrobat e tyre. Mendova të bëja vetëvrasje, por nuk e bëra për shkak të fëmijëve. E gjithë kjo u bë për fëmijën, fëmijët ishin fryma dhe jeta ime. Ai mori jorganin dhe një çarçaf dhe e mbështolli…”

Gjykatësi: Dëgjoj për një çekiç, çarçaf. Si i kishe këto në apartament?

I pandehuri: Unë jam ndërtues dhe i kam. E kisha çarçafin për ta vendosur në ballkon.

Gjykatësi: Nuk të shkoi ndërmend të thërrisje një ambulancë, ndoshta ishte gjallë?

I pandehuri: E futa në dollap. U ngrita në mëngjes dhe i çova fëmijët në shkollë. Nuk ndihesha mirë… Po përpiqesha të gjeja guximin t’u shpjegoja fëmijëve. Doja të shkoja në punë dhe ata më pyesnin se çfarë kisha. Do t’u thoja atyre se ajo gjoja ishte larguar…

Gjykatësi: Pse e bëtë procesin e çimit të saj në papafingo, nëse duhej ta thoshit? E morët, e mbështollët, e mbartët, e vendosët në papafingo…

I pandehuri: Nuk isha normal. E ngrita në papafingo.

Gjykatësi: Meqenëse thatë se donit kohë ta thoshit, pse trupi ishte mbështjellë kaq mirë? Kishit vënë 8 shtresa qese mbi trup plus dy shtresa në kokë..

I pandehuri: Nuk mbaj mend…  Nëse doja të zhdukesha, mund ta bëja. Por kurrë nuk mendova ta fshihja. Por ku do ta lija trupin? Në dollap që fëmijët ta hapnin dhe t’i trembnin? Ishte një apartament i vogël…