Deri këtu lëvizjet janë të qarta. Në prag të procesit Veliaj mëton të tregojë se puna e tij është e domosdoshme për të kryesuar administratën lokale të Tiranës dhe se çdo kundërvënie e gjykatës ndaj këtij realiteti do të ishte një dëm ndaj interesit publik dhe ndaj qytetarëve.
Por, ndërsa kjo strategji mund të qe e pritshme, ajo që ka ndryshuar rrënjësisht është sjellja e kryeministrit Rama. Menjëherë sapo Lali bëri lëvizjet e para për të kontrolluar Bashkinë shefi i tij e mbështeti. Me një deklaratë nga zyra e qeverisë bëhej e qartë se kjo ishte një e drejtë e tij dhe u përmend shkaras interesi i qytetarëve për të pasur në krye të punëve ‘të përzgjedhurin prej tyre”.
Pyetja është pse Rama ia përplasi në fytyrë, herën e parë kur ai e shkarkoi Ristanin nga burgu, ndërsa këtë radhë ia legjitimoi? Pse Veliaj ia hoqi tani delegimin zvvendëses së tij, për “mëkate”, që siç e përmend dhe vetë, datonin shumë kohë më parë? Pse nuk veproi menjëhetë kur kushtetuesja e la në detyrë, ndonëse Rama pati firmosur për ta shkarkuar? Po kryeministri, pse ndryshoi nga e bardha në të zezë dhe nga shakrkimi, thirrja për të mos protestuar pro Lalit, eleminimi i njerëzve të tij nga grupi parlamentar, u shndërrua papritmas në mbështetës të kryetarit “të zgjedhur me votë”?
E vetmja përgjigje logjike për këto pikëpyetje gjendet te një pakt i ri mes tyre, në prag të procesit për shqyrtimin e masës së arrestit të kryebashkiakut. Këtë pandehmë e vërteton edhe takimi i fundit në Lundër, në ditën e mbledhjes me të deleguarit e Tiranës, mes Ramës dhe avokatit të Veliajt, ku janë shqyrtuar modalitetet e drejtimit të bashkisë nga burgu dhe firmosja e shkresave që mbrojtësit ligjorë do i transportonin nga bashkia në qeli.
Nuk dihet se cili është interesi konkret që e detyroi Ramën të bëjë këtë piruetë, ndoshta zgjedhjet e ardhshme në Tiranë, apo ndoshta një skandal për të larguar sado pak vëmendjen prej tij, por një gjë është e qartë, deri në 15 shtator kryeministri dhe ish delfini i tij, tashmë i plagosur, do të bashkojnë forcat për të arritur qëllimin.
Pyeja është: çfarë ndodh nëse ia dalin? Nëse presioni politik arrin të mposhtë edhe këtë radhë drejtësinë? Një gjë kuptohet lehtë, Veliaj jashtë do të dekretonte fundin e asaj që një shumicë e dinë, por që ka ende të tjerë që duan ta besojnë: drejtësisë të pavarësuar nga ndërkombëtarët. Nëse sot nuk ka më asnjë zyrtar të lartë të burgosur për tre inceneratorë që nuk ekzistojnë, nëse tashmë askush nuk prej tyre nuk gjendet i dënuar për koncesionet skandaloze në shëndetësi, nëse një zv kryeministre Rama nuk e dorëzon dhe një tjetër gjendet në arrati, kthimi i mundshëm i Veliajt në zyrë do të shkërmoqte çdo iluzion për reformën në drejtësi. Ky do të qe vërtet fundi.
Megjithëatë, sado e tmershme të duket shembja e kësaj ëndrre të rreme, cilado qoftë pesha e zhgënjimit, kjo mund të ishte një nga ato të këqia që vijnë për mirë.
Një ngjarje e tillë do i hapte styte edhe atyre protestuesve që kanë ende shpresë tek SPAK, edhe idiotëve të dobishëm që vijojnë të vetëgënjehen se jetojmë në demokraci, se nuk ka më as një trup të ndërmjetëm, as media, as opozitë e aq më pak drejtësi, që të ketë forcën për ta korigjuar sadopak këtë regjim. Nwse shembet përfundimisht përralla me drejtësinë e re, sfida që do të shpërfaqet do të jetë ajo realja, ajo e përballjes, pa asgjë midis, mes popullit të pakënaqur që ka dalë në rrugë dhe një njeriu të vetëm.
