PROTESTË STUDENTORE APO BETEJË POLITIKE? KUSH PO E MERR NË DORË REVOLTËN E TË RINJVE?

Një protestë e thirrur në emër të studentëve, që nisi me shqetësimet për arsimin, përfundoi mes xhamave të thyer, përplasjeve me policinë dhe akuzave politike.

Por pas ngjarjeve të 13 tetorit, pyetja më e rëndësishme nuk është vetëm kush ushtroi dhunë. Është edhe kjo: kush e përfaqëson realisht revoltën dhe çfarë po ndodh me një lëvizje qytetare që proteston prej afro 140 ditësh?

Gjurmët e kësaj proteste shfaqen tri ditë më parë.

Më 10 tetor, në ditën e 133-të të lëvizjes së njohur si “Revolucioni Flamingo”, u shfaq një pankartë që njoftonte tubimin kombëtar studentor të 13 tetorit para Ministrisë së Arsimit.

Pra, protesta e sotme nuk lindi në boshllëk. Ajo u paralajmërua në mjedisin e një mobilizimi qytetar tashmë të gjatë.

Kjo tregon një lidhje mes dy protestave, por nuk provon se dikush e kontrollon politikisht tubimin.

Rreth orës 14:00, studentë, të rinj dhe qytetarë u mblodhën para ministrisë.

Në qendër ishin kostot e studimit, kushtet universitare, mungesa e mbështetjes dhe pasiguria për punësim. Megjithatë, thirrja publike ishte e gjerë dhe nuk paraqiste një platformë të detajuar kërkesash.

Shpejt, thirrjet për arsimin u ndërthurën me kërkesat për dorëheqjen e qeverisë.

Më pas erdhi përshkallëzimi.

Nga pamjet dhe raportimet, disa persona, mes tyre edhe të maskuar, shkulën kangjella dhe pllaka trotuari, dëmtuan xhamat e godinës dhe u përplasën me policinë.

Forcat e rendit përdorën ujë me presion, gaz lotsjellës dhe mjete të tjera për shpërndarjen.

Sipas bilancit të njoftuar nga policia pasditen e së martës, 23 persona u shoqëruan, ndërsa u lënduan gjashtë efektivë dhe një gazetare. Ka pasur edhe raportime për protestues të lënduar, por bilanci i tyre nuk ishte sqaruar zyrtarisht.

Këtu lind një pyetje që kërkon përgjigje me dokumente, jo me etiketime: a ishin studentë personat që udhëhoqën aktet e dhunshme?

Nga pamjet nuk mund të vërtetohet statusi i tyre studentor.

As maska, as mosha dhe as prania në një protestë nuk tregojnë se cilës organizatë apo partie i përket dikush.

Identifikimi dhe përgjegjësia individuale janë çështje që duhet t’i sqarojë hetimi.

Ndërkohë, politika hyri menjëherë në debat.

Sali Berisha dhe përfaqësues të opozitës denoncuan sjelljen e policisë ndaj protestuesve.

Zv.kryeministrja Albana Koçiu e cilësoi dhunën të orkestruar, ndërsa Taulant Balla akuzoi Berishën për ndikim pas incidenteve.

Deputeti Erald Kapri mori pjesë në protestë dhe ngriti pretendime për dhunë policore.

Por këto reagime, megjithëse dëshmojnë përfshirje politike në debatin publik, nuk përbëjnë vetvetiu prova se kush e organizoi apo nxiti dhunën.

Konteksti është thelbësor.

“Revolucioni Flamingo” nisi në fund të majit kundër ndërtimeve të planifikuara pranë zonës së mbrojtur Pishë-Poro–Nartë dhe më pas u zgjerua në kërkesa kundër korrupsionit dhe gjithë establishmentit politik.

Reportazhet kanë dokumentuar qytetarë të përhershëm të lëvizjes, si Petro Lleshi, Agron Jemini dhe Ardesian Binjakaj.

Ata janë fytyra të identifikueshme të protestës shumëditore; kjo nuk i lidh me aktet e dhunshme të 13 tetorit.

Pikërisht karakteri i saj qytetar, kritik si ndaj qeverisë, ashtu edhe ndaj opozitës, e dalloi këtë lëvizje.

A ka, atëherë, një përpjekje për ta sfumuar protestën afro 140-ditore?

Është një hipotezë që meriton shqyrtim, jo një fakt i vërtetuar.

Dhuna dhe përplasja mes partive rrezikojnë ta largojnë vëmendjen nga kërkesat fillestare.

Por kronologjia tregon edhe mundësinë tjetër: protesta studentore mund të ketë qenë një përpjekje për të zgjeruar mobilizimin qytetar.

Deri tani, nuk ka prova të mjaftueshme për të thënë se një forcë politike e ka projektuar këtë protestë për të zbehur tjetrën.

Tani prova është për të dyja palët.

Qeveria duhet t’u përgjigjet shqetësimeve të arsimit dhe të bëjë transparente veprimet e policisë.

Studentët duhet të paraqesin kërkesa të qarta, përfaqësues të identifikueshëm dhe të distancohen nga dhuna.

Ndërsa lëvizja qytetare duhet të ruajë pavarësinë e saj dhe të mos lejojë që kauza të reduktohet në një përplasje partiake.

Sepse pas gjithë zhurmës mbetet një pyetje e thjeshtë:

A do të dëgjohet zëri i studentëve dhe i qytetarëve, apo do të dëgjohen vetëm zërat e politikës?