Nga kafazi prej xhami te gjyqi hermetik ndaj Metës/ Blushi nuk duron dot më: Rama gardian dhe gjykatës

Ajo që duhej të ishte një çështje e drejtësisë po shndërrohet gjithnjë e më shumë në një betejë politike për transparencën.

Ky është të paktën versioni i Partisë së Lirisë.

Deputeti dhe sekretari i Përgjithshëm i saj, Tedi Blushi, ka dalë me një deklaratë të fortë, duke pretenduar se pas publikimit të letrës së Ilir Metës është rikthyer ajo që ai e quan “izolim politik” ndaj ish-presidentit dhe kreut të Partisë së Lirisë.

Por Blushi nuk ndalet këtu.

Ai e vendos gishtin pikërisht mbi mënyrën se si publiku po e sheh këtë proces.

Nga kafazi prej xhami te “gjyqi hermetik”

Pamjet e Ilir Metës brenda një kafazi prej xhami, sipas Blushit, nuk kanë qenë thjesht pamje procedurale.

Në këndvështrimin e tij, ato kanë ndikuar në krijimin e një perceptimi publik sikur faji tashmë është përcaktuar, ndërkohë që procesi gjyqësor nuk ka përfunduar.

Dhe pikërisht këtu nis pyetja e madhe:

A po gjykohet Meta në sallën e gjyqit apo po gjykohet fillimisht në sytë e publikut?

Blushi pretendon se kemi të bëjmë me një skenar politik dhe e akuzon kryeministrin Edi Rama për një rol shumë më të gjerë sesa ai i një kundërshtari politik.

“Edi Rama është jo vetëm urdhëruesi i hetimeve, jo vetëm gardiani, por po përpiqet të jetë edhe gjykatësi i zotit Meta”, deklaroi ai.

Një akuzë e rëndë, që nëse do të provohej, do të ngrinte pikëpyetje serioze mbi ndarjen mes politikës dhe drejtësisë.

Por kjo mbetet një akuzë politike e Blushit dhe jo një fakt i provuar gjyqësisht.

“Hetimet publike, gjyqi sekret”

Blushi e përmbledh gjithë paradoksin me një formulë që synon të godasë drejtpërdrejt besimin e publikut:

“Gjyqi që duhet të ishte publik po bëhet sekret, nëse hetimet që duhet të ishin sekrete, u bënë publike.”

Në këtë logjikë, Partia e Lirisë pretendon se procesi po mbyllet pikërisht në momentin kur transparenca do të duhej të ishte më e madhe.

Blushi e quan “rregullorja e Edi Ramës” mekanizmin që, sipas tij, po kufizon transparencën e procesit në Gjykatën e Lartë.

Dhe pyetja që ai kërkon t’i bëjë publike nuk është e komplikuar:

Kush përfiton nga një gjyq i mbyllur?

“Kush ka frikë nga transparenca?”

Këtu beteja politike bëhet edhe më e ashpër.

Sipas Blushit, frika nuk është nga procesi gjyqësor, por nga ajo që mund të zbulojë një proces i hapur.

Ai pretendon se Ilir Meta ka kërkuar vetë transparencë, me argumentin se duhet të japë llogari përpara shqiptarëve për funksionet e larta shtetërore që ka mbajtur.

Pra, sipas kësaj narrative, problemi nuk do të ishte një gjyq publik.

Problemi do të ishte pikërisht një gjyq që shihet nga të gjithë.

Dhe këtu lind dilema politike:

Nëse drejtësia është e sigurt për provat e saj, pse duhet të trembet nga publiku?

Blushi sfidon: “Më tregoni një fakt”

Sekretari i Përgjithshëm i Partisë së Lirisë shkon edhe më tej.

Ai deklaron se prej dy vitesh sfidon analistë, gazetarë, juristë dhe kundërshtarë politikë që t’i tregojnë një fakt penal ose një kundërvajtje administrative të kryer nga Ilir Meta.

Blushi pretendon se një fakt i tillë nuk ekziston.

Por këtu duhet bërë një ndarje e rëndësishme: pretendimi i një partie politike nuk është i njëjtë me një përfundim gjyqësor.

Fati i çështjes së Metës do të përcaktohet nga organet e drejtësisë dhe jo nga deklaratat e politikës.

Megjithatë, beteja politike tashmë është ndezur.

Meta përballë drejtësisë, Rama përballë akuzave

Në sfond është një përplasje shumë më e madhe se vetë procesi.

Në njërën anë është Ilir Meta, ish-president, ish-kryeministër dhe një prej figurave më të rëndësishme të politikës shqiptare të dekadave të fundit.

Në anën tjetër është Edi Rama, kundërshtari i tij politik dhe kryeministri që prej vitesh është në qendër të përplasjeve me opozitën mbi drejtësinë.

Partia e Lirisë kërkon ta paraqesë procesin si një përballje mes Metës dhe një sistemi që, sipas saj, është vënë nën ndikimin politik të qeverisë.

Mazhoranca, ndërkohë, ka mbrojtur vazhdimisht parimin e pavarësisë së institucioneve të drejtësisë.

Përfundimi nuk mund të vendoset nga propaganda e asnjërës palë.

Por një gjë është e qartë:

sa më shumë të mbyllen dyert e një procesi që prek një figurë të tillë politike, aq më e fortë bëhet kërkesa për të ditur se çfarë ndodh pas tyre.

Dhe kjo është pikërisht pika ku Blushi kërkon ta zhvendosë gjithë debatin.

Jo vetëm te Meta.

Jo vetëm te Rama.

Por te pyetja që prek vetë drejtësinë shqiptare:

A mund të ketë drejtësi pa transparencë?

Sepse nëse një gjyq zhvillohet në heshtje, ndërsa lufta politike zhvillohet në publik, rreziku është që publiku të dëgjojë shumë zhurmë për drejtësinë dhe shumë pak drejtësi vetë.