BOMBA E NARD NDOKES PER SALI BERISHEN: KA HUMBUR KOHËN DHE TERRENIN

Një tjetër zë nga krahu i djathtë vendos në pikëpyetje strategjinë e opozitës dhe veçanërisht mënyrën se si Partia Demokratike po përpiqet të përballet me mazhorancën.

Kreu i Partisë Demokristiane, Nard Ndoka, e përmbledh situatën me një metaforë të fortë: “Opozitës i ka ikur treni.” Sipas tij, problemi nuk qëndron thjesht te protestat apo te numri i njerëzve në shesh, por te mungesa e një strategjie që të paraprijë zhvillimet politike, në vend që të reagojë pasi ato kanë ndodhur.

Ndoka argumenton se PD ka përsëritur një model ku fillimisht ndodhin ngjarjet politike dhe vetëm më pas opozita përpiqet të japë shpjegime apo justifikime. Sipas tij, kjo qasje ka cenuar besueshmërinë e opozitës dhe ka vështirësuar ndërtimin e një alternative përballë së majtës.

Por kritika e tij shkon edhe më tej.

Ndoka thotë se hapësira për krijimin e një force të re politike mes dy partive kryesore është e vështirë dhe deklaron se vetë nuk është i lidhur politikisht me PD-në. Ai shprehet madje se është i kënaqur që aktualisht nuk është pjesë e Kuvendit.

Në këtë këndvështrim, ndryshimi i raportit politik nuk shihet prej tij vetëm si një çështje e aksioneve opozitare, por edhe si një çështje e sistemit zgjedhor. Ndoka argumenton se një nismë për ndryshimin e këtij sistemi duhet të vijë nga PD-ja, të cilën e konsideron forcën e dytë politike.

Një tjetër pikë e fortë e deklaratës së Ndokës lidhet me protestat.

Ai pranon se pjesëmarrja në protesta është pjesë e rolit të opozitës, por kundërshton idenë se sheshi mund të trajtohet si një hapësirë ekskluzive e një partie. Sipas tij, opozita ka humbur kohë dhe terren për ndërtimin e një alternative dhe nuk mund të mbështetet vetëm te protesta si instrument politik.

Kritika prek kështu një nga dilemat kryesore të opozitës: a mjafton mobilizimi në rrugë, apo duhet një projekt politik që të shkojë përtej protestës?

Ndoka e sheh problemin pikërisht te mungesa e një orientimi të qartë. Ai thotë se PD nuk ka reaguar në kohën e duhur dhe se kjo e ka dobësuar pozicionin e saj politik.

Edhe çështja e reformës territoriale futet në këtë debat. Ndoka argumenton se diskutimi nuk duhet të kufizohet vetëm te numri i bashkive apo te harta administrative, por edhe te kompetencat që do të kenë kryetarët e bashkive.

Në fund, deklaratat e Ndokës vendosin përballë njëra-tjetrës dy modele të opozitarizmit: protestën si reagim ndaj qeverisë dhe ndërtimin e një alternative si projekt afatgjatë politik.

Dhe pikërisht këtu qëndron mesazhi më i fortë i tij: sipas Ndokës, problemi i opozitës nuk është vetëm se çfarë kundërshton, por çfarë ofron dhe kur e ofron.

“Opozitës i ka ikur treni”, thotë Ndoka.

Një deklaratë që hap një debat më të gjerë brenda së djathtës: a është problemi te forma e protestës, te strategjia e PD-së, apo te mungesa e një alternative të re politike?