FRIKA/ VUÇIÇ LUAN KARTEN E FUNDIT ME PERENDIMIN

Në Bruksel dhe Uashington po bëhet gjithnjë e më e qartë se një vend kandidat për në BE, siç është Serbia,  nuk mund të luajë njëkohësisht rolin e një partneri evropian dhe njëkohësisht  të mbajë marrëdhënie të privilegjuara me Kremlinin. Kjo nuk është më çështje protokolli diplomatik; është çështje koherence strategjike.

Në një klimë ku Rusia shihet si një kërcënim i drejtpërdrejtë, çdo “zonë gri” është një rrezik. Dhe Serbia nën Vuçiçin është bërë pikërisht kjo: një zonë gri me ndikim rus, me kanale alternative, me retorikë të dyfishtë dhe me një politikë të jashtme që shpesh duket si negociata të përhershme, jo si udhëzim.

Perëndimi mund të tolerojë shumë për hir të stabilitetit, por e ka të vështirë të tolerojë diçka që i ngjan përhapjes së ndikimit rus në zemër të Evropës.

Problemi i Vuçiçit është se ai e ka ndërtuar modelin e tij politik mbi dy përfitime kryesore: Së pari, përfitimi i brendshëm: Rusia shërben si simbol, si emocion, si një “mburojë” ideologjike dhe si një mjet për të ushqyer një pjesë të opinionit publik. Së dyti, përfitimi i jashtëm: duke mos u shkëputur plotësisht nga Moska, ai ruan një kartë negociuese drejt Perëndimit. Mesazhi i pathënë, por i kuptueshëm është ky: “Nëse nuk më trajtoni si të domosdoshëm, mund të rrëshqas diku tjetër”.

Thjesht kjo strategji po bëhet gjithnjë e më pak funksionale. Sepse Perëndimi nuk po kërkon më “menaxhimin e krizave” si një përparësi absolute; po kërkon harmonizim…