Ruleta ruse, Republika ‘ha’ fëmijët e saj/ Kulla: Ja kush është i fundit i mohikanëve që do mbetet në këmbë

Ilir Kulla e përshkruan verën politike shqiptare si një periudhë të pazakontë, ku protestat nuk po ndalen as në vapën e gushtit dhe ku, ndryshe nga e gjithë historia e tranzicionit, slogani nuk duket më të jetë “duam pushtetin”, por “duam ata që janë në pushtet në burg”.

Sipas Kullës, Shqipëria i ka njohur protestat kryesisht në dimër, në periudha krizash të forta politike. Nga vitet ’90, te 1997-a, 2011-a dhe protestat e viteve të fundit, rruga ka qenë tradicionalisht skena e përplasjes politike. Por këtë herë, thotë ai, protesta ka zgjedhur vapën e verës dhe nuk është ndalur as nga pushimet, as nga ndeshjet e futbollit.

Për Kullën, kjo situatë është pasojë e një historie që nisi një dekadë më parë, me Reformën në Drejtësi të vitit 2016 dhe votimin unanim të ndryshimeve kushtetuese.

Ai e përshkruan me ironi atë moment si një “mega-orgji parlamentare” me 140 vota, ku kundërshtarët politikë u bashkuan për të ndryshuar sistemin e drejtësisë. Por, sipas tij, dhjetë vite më pas, shumë prej atyre që votuan së bashku për reformën janë kthyer në objekt të hetimeve, akuzave dhe përplasjeve të njëri-tjetrit.

Në rrëfimin e tij satirik, Kulla përmend njëri pas tjetrit disa prej protagonistëve të politikës shqiptare që, sipas tij, janë rrëzuar gjatë kësaj dekade: nga ish-zyrtarë të lartë të drejtësisë, te figura të rëndësishme të opozitës dhe mazhorancës, deri te drejtues vendorë e ministra.

Ai ndalet veçanërisht te rasti i ish-kryebashkiakut të Tiranës, Erion Veliaj, duke ironizuar paradoksin që një figurë që lidhet me transformimin urban të kryeqytetit ndodhet tashmë në burg.

Në të njëjtën lojë politike, sipas Kullës, është futur edhe ish-zv.kryeministrja Belinda Balluku, e cila nga një prej figurave më të fuqishme të qeverisë është kthyer në një prej emrave më të përfolur nën akuzat dhe hetimet e drejtësisë.

Në fund të këtij udhëtimi, Kulla sheh një skenë politike ku pothuajse të gjithë janë në konflikt me dikë: ata që kërkojnë burgosjen e kundërshtarëve nuk duan domosdoshmërisht pushtetin, ata që kishin pushtetin përfundojnë nën hetim, ndërsa ata që dikur ishin aleatë sot akuzojnë njëri-tjetrin.

Dhe pikërisht këtu qëndron ironia e autorit: Shqipëria duket sikur ka hyrë në një fazë ku askush nuk e di se kush do të jetë i radhës.

Kulla e mbyll rrëfimin me një metaforë thumbuese për protestat e kësaj vere, duke imagjinuar se një ditë, kur historia të jetë shkruar, dikush do të mund t’i dhurojë publikut një libër me titullin:

“Flamingo Revolution – ky grusht shteti perfekt”.