✦
Thinking ...
Connect with us

Shkrime

PROTESTA SI PRONE, KUSH PO I SULMON AKTIVISTET

Arrestimi i aktivistit Edison Lika pas goditjes me vezë të makinës së kryeministrit Edi Rama është shoqëruar me një tjetër përplasje politike, këtë herë brenda vetë kampit kundërqeveritar. Ndërsa Lika ndodhej në paraburgimin e Durrësit, drejtues të lartë të Partisë Demokratike, mes tyre Flamur Noka dhe Albana Vokshi, publikuan akuza ndaj tij dhe aktivistes Sidorela Vatnikaj, duke i etiketuar si persona të paguar nga Sorosi.

Por pas kësaj përplasjeje qëndron një konflikt shumë më i madh sesa debati për dy aktivistë. Në thelb është përplasja mes një lëvizjeje qytetare që pretendon se nuk përfaqësohet nga partitë tradicionale dhe një opozite që duket se kërkon të ruajë kontrollin mbi çdo formë të organizimit politik kundër qeverisë.

Një protestë që nuk pranon të ketë vetëm një lider

Lëvizja e protestës, e pagëzuar si “Revolucioni i Flamingove”, nisi nga kundërshtimi ndaj projektit turistik në Zvërnec, por gradualisht mori një karakter më të gjerë politik.

Në shesh nuk u artikulua vetëm kundërshtimi ndaj qeverisë së Edi Ramës. U shfaq edhe një pakënaqësi ndaj klasës politike në tërësi, e përmbledhur në thirrjen që u bë simbol i protestës: “Rama n’burg, Berisha n’burg”.

Pikërisht ky mesazh duket se krijoi një vijë ndarëse me Partinë Demokratike.

Për një pjesë të protestuesve, problemi nuk kufizohet vetëm te qeveria aktuale, por përfshin një sistem politik ku të njëjtat figura kanë dominuar skenën shqiptare për dekada.

Kjo e vendos PD-në në një pozicion të vështirë: si mund të pretendojë se përfaqëson revoltën kundër qeverisë, kur një pjesë e protestuesve refuzon edhe lidershipin e saj?

Pse Berisha ndihet i sfiduar nga një protestë e pavarur?

Për Partinë Demokratike, një lëvizje qytetare që nuk pranon të vendoset nën drejtimin e saj përbën një sfidë politike.

Opozita ka interes që pakënaqësia ndaj qeverisë të përkthehet në mbështetje për alternativën e saj politike. Por protesta e flamingove ka artikuluar një mesazh tjetër: qytetarët nuk duan të zëvendësojnë thjesht një lider me një tjetër, por kërkojnë përgjegjësi nga e gjithë klasa politike.

Analisti Enton Abilekaj e interpreton këtë qëndrim si një arsye për përplasjen mes PD-së dhe aktivistëve. Sipas tij, opozita e ka parë lëvizjen e pavarur si kërcënim për pozitat e saj dhe ka tentuar t’i imponojë asaj drejtimin politik.

Kjo është një pikë e rëndësishme: një protestë që nuk kontrollohet nga partitë mund të bëhet një hapësirë e re për artikulimin e pakënaqësisë qytetare, por njëkohësisht mund të sfidojë monopolin që partitë tradicionale kanë pasur mbi përfaqësimin e opozitës.

Etiketimi “Soros” dhe lufta për delegjitimimin e protestës

Akuzat ndaj Edison Likës dhe Sidorela Vatnikajt si “mercenarë të paguar nga Sorosi” e zhvendosin debatin nga kërkesat e protestës te identiteti dhe motivet e organizatorëve të saj.

Në vend që të diskutohet për arsyet pse qytetarët kanë dalë në rrugë, vëmendja kalon te pyetja se kush qëndron pas tyre dhe nëse lëvizja ka financues apo interesa të fshehta.

Ky është një mekanizëm i njohur i përplasjeve politike: kur një lëvizje nuk mund të përfshihet lehtësisht në strukturat ekzistuese, kundërshtarët e saj përpiqen të vënë në dyshim pavarësinë dhe legjitimitetin e saj.

Megjithatë, akuzat për financim të jashtëm kërkojnë prova dhe nuk mund të konsiderohen të vërteta vetëm sepse përsëriten nga drejtues politikë.

Sidorela Vatnikaj i ka cilësuar këto sulme si fushatë dezinformimi, duke pretenduar se synojnë të dobësojnë një protestë që nuk i bindet drejtimit të opozitës.

Dashamir Shehi: PD duhet të afrohet me protestuesit, jo t’i sulmojë

Edhe reagimi i Dashamir Shehit është domethënës për këtë përplasje.

Ish-deputeti i së djathtës i ka konsideruar sulmet ndaj aktivistëve si shenjë dobësie politike, duke argumentuar se PD duhet ta shohë protestën si një mundësi për të zgjeruar mbështetjen e saj dhe jo si një rival që duhet neutralizuar.

Sipas tij, njerëzit nuk dalin në rrugë sepse i mobilizon Sorosi, por për shkak të pakënaqësisë ndaj qeverisjes, mungesës së alternativës politike dhe arrogancës së pushtetit.

Ky qëndrim prek një problem themelor të opozitës shqiptare: aftësinë për të fituar besimin e qytetarëve që janë të pakënaqur me qeverinë, por që nuk duan domosdoshmërisht të bëhen mbështetës të PD-së.

Rama dhe Berisha përballë të njëjtës sfidë politike

Ironia e kësaj situate është se një protestë që nisi kundër një projekti konkret në Zvërnec përfundoi duke vënë në diskutim legjitimitetin e dy poleve kryesore të politikës shqiptare.

Rama përballet me zemërimin e qytetarëve për qeverisjen, ndërsa Berisha me refuzimin e një pjese të protestuesve për ta konsideruar atë alternativë politike.

Nëse kjo lëvizje arrin të ruajë pavarësinë dhe të zgjerojë kërkesat e saj, ajo mund të krijojë një hapësirë të re politike jashtë strukturave tradicionale.

Por sfida nuk është e vogël. Një protestë mund të bashkojë njerëzit rreth pakënaqësisë, por për të prodhuar ndryshim afatgjatë ka nevojë për organizim, program, përfaqësim dhe objektiva të qarta.

Përfundim: Kush ka frikë nga një protestë që nuk kontrollohet nga partitë?

Përplasja mes PD-së dhe aktivistëve të “Revolucionit të Flamingove” zbulon një problem që shkon përtej një debati në rrjetet sociale. Ajo nxjerr në pah krizën e përfaqësimit në politikën shqiptare.

Për vite me radhë, skena politike është dominuar nga përballja Rama-Berisha. Por thirrjet “Rama në burg, Berisha në burg” tregojnë se një pjesë e qytetarëve nuk dëshiron të kufizohet më në zgjedhjen mes dy poleve të vjetra.

Kjo nuk do të thotë se protesta përfaqëson të gjithë shqiptarët apo se ka tashmë një alternativë të konsoliduar politike. Por është një sinjal që partitë tradicionale nuk mund ta injorojnë.

Problemi më i madh për PD-në mund të mos jetë fakti që protestuesit kundërshtojnë Ramën, por fakti që ata nuk e shohin as Berishën si përfaqësuesin e tyre.

Dhe këtu qëndron paradoksi i madh: një opozitë që kërkon të rrëzojë pushtetin mund të përballet vetë me refuzimin e qytetarëve që kërkojnë ndryshim.

Në fund, pyetja nuk është vetëm kush do ta drejtojë protestën, por nëse politika shqiptare është e gatshme të pranojë një revoltë qytetare që nuk kërkon leje nga asnjëra prej partive.

Advertisement