✦
Thinking ...
Connect with us

Shkrime

DEMOKRATET KERKOJNE TE RREZOJNE RAMEN, POR NUK GUXOJNE TE FLASIN PER FUNDIN E EPOKES BERISHA

Në Partinë Demokratike duket se ekziston një paradoks që askush nuk dëshiron ta artikulojë me zë të lartë: të gjithë flasin për ndryshim, për ringritje, për bashkim dhe për fitore, por askush nuk guxon të hapë debatin më të vështirë nga të gjithë: a mund të vijë ndryshimi i PD-së pa ndryshuar drejtimi i saj?

Sepse në politikë nuk mjafton të kërkosh largimin e kundërshtarit nga pushteti, nëse nuk je i gatshëm të diskutosh edhe pushtetin brenda shtëpisë tënde.

Dhe pikërisht këtu nis problemi i madh i demokratëve.

Për vite me radhë, Sali Berisha ka qenë figura qendrore e Partisë Demokratike. Ai ka përcaktuar linjën politike, ka vendosur ritmin e opozitës dhe ka mbajtur në duart e tij autoritetin kryesor të vendimmarrjes. Por një parti që synon të qeverisë një vend duhet të jetë në gjendje të diskutojë edhe kufijtë e lidershipit të vet.

Sepse opozita nuk mund të kërkojë llogari vetëm nga qeveria. Ajo duhet të jetë e aftë të kërkojë llogari edhe nga vetja.

Dhe kur kjo pyetje ngrihet, përgjigjja që vjen nga vetë Berisha është edhe më domethënëse. Vetëm pak ditë më parë, ai deklaroi se do të largohet nga drejtimi i PD-së vetëm nëse ndien se nuk ka më mundësi fizike apo mendore për të ushtruar detyrën. Pra, largimi nuk lidhet me një bilanc politik, me një rezultat elektoral apo me nevojën për rotacion, por me aftësinë personale për të vazhduar. Kjo është pikërisht pika ku duhet të nisë debati që PD-ja vazhdon ta shtyjë.

A është drejtimi i një partie një detyrë që përfundon vetëm kur drejtuesi nuk mundet më, apo një përgjegjësi politike që duhet të matet edhe me rezultatet, besimin e anëtarësisë dhe aftësinë për të prodhuar një alternativë fituese?

Në zgjedhjet e brendshme të 24 majit 2026, Berisha u rikonfirmua në krye të PD-së pa rival në garë. Sipas të dhënave të publikuara nga vetë partia, mori 37.341 vota. Por një proces pa rivalë nuk mund të prodhojë të njëjtin debat dhe të njëjtën provë alternative që do të sillte një garë e vërtetë.
DW

Dhe këtu lind një tjetër paradoks: si mund të pretendojë një parti se është alternativa e demokracisë në vend, nëse nuk arrin të krijojë një konkurrencë të hapur dhe të besueshme për drejtimin e vet?

Nuk është çështje moshe, as përpjekje për të fshirë historinë politike të Berishës. Ai është një nga figurat që kanë përcaktuar historinë e pluralizmit shqiptar. Ka qenë president, kryeministër dhe drejtues i PD-së në periudha të ndryshme. Por historia e një politikani nuk mund të shndërrohet në një mandat të përjetshëm mbi të ardhmen e një partie.

Një lider mund të ketë meritën e themelimit, të betejave të dikurshme dhe të kontributit historik, por kjo nuk e përjashton nga pyetja se çfarë duhet të ndodhë nesër.

Madje, një nga problemet më të mëdha të opozitës është se debati për të ardhmen e saj shpesh përfundon në një debat për besnikërinë ndaj kryetarit. Kush kërkon ndryshim rrezikon të etiketohet si kundërshtar. Kush kërkon rotacion mund të shihet si njeri që po cenon unitetin. Kush ngre pyetje për lidershipin duhet të shpjegojë fillimisht nëse është apo jo me Berishën.

Kështu, debati politik zëvendësohet me një provim besnikërie.

Por një parti nuk mund të funksionojë si një rreth ku e vetmja pyetje e lejuar është se kush qëndron pranë kryetarit. Ajo duhet të ketë hapësirë edhe për ata që mendojnë ndryshe, edhe për ata që kërkojnë një drejtim të ri, edhe për ata që besojnë se opozita ka nevojë të ndryshojë fytyrë, gjuhë dhe strategji.

Dhe këtu përgjegjësia nuk është vetëm e Berishës. Është edhe e atyre që rrinë pranë tij, e deputetëve, drejtuesve, figurave të vjetra dhe të reja që kanë zgjedhur të mos e hapin këtë debat në mënyrë të drejtpërdrejtë.

Nëse besojnë se drejtimi aktual është i duhuri, le ta argumentojnë. Nëse besojnë se duhet të vazhdojë, le të marrin përgjegjësinë politike për këtë zgjedhje. Por nëse mendojnë se PD-ja ka nevojë për një kapitull tjetër, pse nuk e thonë hapur?

Çfarë vlere ka një opozitë që kërkon guxim nga qytetarët, por nuk e gjen guximin brenda vetes për të diskutuar të ardhmen e kryetarit të saj?

Berisha nuk mund të jetë njëkohësisht historia, e tashmja dhe e ardhmja e vetme e Partisë Demokratike. Një forcë politike që synon të marrë pushtetin duhet të tregojë se është në gjendje të prodhojë alternativa, të ndërtojë pasardhës dhe të pranojë konkurrencën e brendshme.

Sepse opozita nuk ka vetëm detyrën të rrëzojë një qeveri. Ka edhe detyrën të dëshmojë se është e aftë të qeverisë ndryshe.

Dhe në fund mbetet pyetja që rëndon mbi gjithë kupolën demokrate: A ka në PD njerëz që mendojnë se ka ardhur koha për një drejtim të ri, por nuk guxojnë ta thonë nga frika e përplasjes me Berishën?

Nëse po, atëherë problemi nuk është vetëm se kush duhet të drejtojë PD-në. Problemi është pse një parti që kërkon të ndryshojë Shqipërinë nuk arrin të diskutojë pa frikë ndryshimin brenda mureve të saj.

Sepse një lider nuk e dëshmon forcën vetëm duke qëndruar në krye. E dëshmon edhe duke krijuar kushtet që partia të mos varet përgjithmonë prej tij.

Dhe ndoshta pyetja më e rëndësishme për demokratët nuk është nëse Berisha do të largohet nesër, por nëse PD-ja është e aftë të imagjinojë një të ardhme politike edhe pa të.

Advertisement