✦
Thinking ...
Connect with us

Shkrime

TIGANI VIHET NE ZJARR/ BERISHA HEDH RRJETAT PER TE PESHKUAR KUNDERSHTARET E RAMES

Sali Berisha po përpiqet të artikulojë një ofertë të gjerë bashkëpunimi për të gjithë kundërshtarët e Edi Ramës. Në deklaratat e tij të fundit, kreu i Partisë Demokratike ka lënë të hapur mundësinë e një bashkëpunimi edhe me Arlind Qorin, pavarësisht kritikave të ashpra që ky i fundit ka drejtuar ndaj tij dhe PD-së.

“Po, po me të gjithë, asnjë nuk përjashtoj unë në këtë bashkim”, është shprehur Berisha, duke këmbëngulur se përballë asaj që ai e cilëson si rrezik për vendin, dallimet politike duhet të kalojnë në plan të dytë.

Mesazhi i tij shkon edhe më tej. Berisha u kërkon forcave të tjera politike të mos druhen se mund të humbasin vota nga afrimi me Partinë Demokratike. Madje, sipas tij, edhe nëse kjo ndodh, bashkëpunimi duhet pranuar në emër të një interesi më të madh.

Ai ka theksuar se partitë e tjera nuk duhet të ndryshojnë platformat apo qëndrimet e tyre ndaj PD-së për t’u bërë pjesë e një fronti të përbashkët.

Por kjo ofertë për bashkim ka një problem të madh: ajo nuk po përplaset vetëm me dallimet ideologjike, por me një krizë të thellë besimi mes aktorëve që pretendojnë se janë në opozitë.

Qori i thotë “jo” ofertës së Berishës

Arlind Qori e ka bërë të qartë se nuk e sheh Partinë Demokratike të drejtuar nga Berisha si alternativën politike që kërkon. Në deklaratat e tij publike, ai ka refuzuar një bashkëpunim me PD-në dhe ka argumentuar se opozita duhet të ndërtohet mbi një alternativë të ndryshme nga modeli që përfaqësojnë Rama dhe Berisha.

Qori ka artikuluar idenë se bashkimi duhet të ndodhë mes qytetarëve dhe jo domosdoshmërisht mes kryetarëve të partive. Për të, një opozitë e re duhet të ketë identitetin dhe standardet e veta, pa u përthithur nga strukturat tradicionale politike.

Kështu, përballë ftesës së Berishës, qëndrimi i Qorit mbetet refuzues.

Qëndrimi editorial: Bashkimi nuk bëhet me një deklaratë

Në pamje të parë, oferta e Berishës duket si një përpjekje për të kapërcyer ndasitë brenda opozitës. Por politika nuk funksionon me ftesa të njëanshme dhe as me deklarata se “nuk përjashtohet askush”. Një aleancë nuk ndërtohet vetëm duke u thënë të tjerëve të afrohen; ajo kërkon përgjigje për pyetjet që kanë prodhuar largimin e tyre.

Pse duhet të bashkohen partitë e reja me PD-në? Çfarë garancish kanë se nuk do të shndërrohen në shtojca të një strukture më të madhe? Kush do ta përcaktojë programin, strategjinë dhe përfaqësimin e këtij fronti? Dhe mbi të gjitha, a mund të kërkohet bashkim pa u adresuar më parë kriza e besimit që ekziston mes vetë aktorëve opozitarë?

Këtu qëndron kontradikta kryesore e kësaj oferte. Berisha kërkon që të tjerët të pranojnë bashkëpunimin edhe nëse humbasin vota, ndërsa Qori pretendon se pikërisht bashkimi me PD-në do të cenonte identitetin dhe alternativën që ai kërkon të ndërtojë. Pra, për njërin, bashkimi është rruga drejt një fronti kundër qeverisë; për tjetrin, ai rrezikon të zhbëjë arsyen për të cilën ekziston një opozitë e re.

Në këtë përplasje nuk mjafton të thuhet se të gjithë janë kundër Ramës. Kundërshtimi i një qeverie nuk krijon automatikisht një program të përbashkët dhe as nuk zgjidh konfliktet për mënyrën se si duhet qeverisur vendi pas saj.

Opozita shqiptare përballet kështu me një dilemë që shkon përtej një koalicioni elektoral: të bashkohet rreth një emri dhe një strukture ekzistuese, apo të ndërtojë një marrëveshje mbi parime, përgjegjësi dhe garanci të qarta politike.

Deri atëherë, ftesa e Berishës mbetet një ofertë publike, ndërsa refuzimi i Qorit dëshmon se hendeku mes forcave opozitare nuk mbyllet me një deklaratë. Bashkimi mund të jetë një objektiv politik, por pa besim dhe pa marrëveshje konkrete, rrezikon të mbetet vetëm një slogan.

 

Advertisement